நிலவின் ஒளியில் மின்மினி பூச்சிகள்

பெருவெளியில்...

2011-07-07T14:04:00.000-07:00

பயணம் என்பது மாயை

மாற்றம் என்பது மாயை

பரிணாமம் என்பதும் மாயை

நாம் எளிதாக சுறுசுறுப்பாகிறோம்

தற்காலிகங்களோடு நம்மை

நாமே குழப்பிக் கொள்கிறோம்

அடையாளங்களை மறந்து

இயற்கையின் அன்பை காணாது

இந்த பெருவெளியில்

நடந்து கொண்டேயிருக்கிறோம்

அழியாத் தன்மையை மறந்து ...

அன்பு மரணம்...

2011-06-18T12:03:00.000-07:00

என்ன செய்வாய் ?
உன் ஊரின் மேல் ஏவுகணைகள் வீசப்பட்டால்
கூரைகள் தரையில் பதுங்கி கிடந்தால்
நீ தனிமையில் குளிரில் நடுங்கினால்
உன் தெருவை தேடினால்
உன் தந்தையும் தாயும் கொல்லப்பட்டால்
அனைவரையும் தொலைத்துவிட்டால்
நீ மட்டுமே அனைத்திற்கும் சாட்சியாய் மாறிவிட்டால்

நீ ஓடவேண்டும் எங்கு ஓடுவாய் ?
நீ மரித்தால் யாருக்கு தெரியும் ?
சில கணங்களே உள்ளது .
உன் கைகளும் கண்களும் கட்டப்பட்டு !

நீ என்னை சந்திக்க
உன் தலைக்கு பின் தோட்டாக்கள்
பாயத்துடிக்கும் துப்பாக்கிகளுக்கு
உள்ளிருக்கும்

உன் அன்பு மரணம் ...

மேசையின் மீது என் காதல்

2011-06-10T16:15:00.000-07:00

என் கண்களின் வழியாக

வழிந்து கொண்டிருப்பது

வார்த்தைகளைவிட மேலானவை

அவை என்

இதயம் பேசும் மொழி

என் உணர்வுகள்

என் ஆழ்மனதின் சிறுகதை

உனக்காகவே அதை வெளிகொணர்கிறேன்

இந்த மேசையின் மீது

வைக்கப்பட்டிருக்கும்

இதயமும்

ஆன்மாவும்

உனக்காக காத்துகொண்டிருப்பது

புரிகிறதா

என்னை ஊமையென

நினைத்துவிடாதே

நான் உள்ளே

மரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

இன்னமும்

உனக்கு புரியவில்லையா

ஆம்

மௌனம் இதுவரை யாருக்கும்

புரியாத காதலின் மொழி . . .

சுயநலமும் புறக்கணிப்பும்

2011-04-17T10:15:00.000-07:00

அபரிமிதமான சுயநலம்
இளமையான ஆன்மாவிடமிருந்து
என் இரத்தக்குழாய் வழியாக
எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடும் என் வாய் வழியாக
உற்பத்தியாய்க் கொண்டேயிருக்கிறது

எனது வார்த்தைகள்
அலட்சியம் ஊறியதாய்
இந்த நிலம் முழுக்க இறைந்துகிடக்கும்
அவை உறவுகளை விரிசலடைய
செய்து தகர்த்துவிடும்
அப்போதும் மூடிய என் கண்கள்
அவைகளை புறக்கணித்திருக்கும்

அந்த விலகல், காலி தட்டில்
கூர்மையான கத்தியால் தாக்குவது போல்
என் காதுகளில் முணுமுணுப்பால் தாக்கியது
ஆனால் இன்னமும்
என் தலை வெட்கிச்சாயவில்லை. . .

தொடர்பற்றவனாய் நான்

2011-04-09T17:04:00.000-07:00

நான் கடந்து வருபவர்களை
என்னால் உடனே மறந்துவிட முடிகிறது
எனது எண்ணமும் என் நிழலை போலவே
என்னிடமே சுற்றிதிரிகிறது

நான் சந்திப்பவர் மனதில்
நான் தங்குவது கிடையாது
என்னுள்ளும் நீங்கள் அப்படித்தான்

நீங்கள் என் வாழ்கையில்
வந்து போகும் அந்தணர்களே
நானும் இங்கே அப்படித்தான்

ஓடையில் நீர் தங்கலாம்
அதன் மீன் தங்கலாம்
எட்டிப்பார்க்கும் உன் முகமும்
கடந்து போகும் மேகமும்
அதில் தங்குவது கிடையாது
எல்லாம் சாத்தியங்களே
நதியும் அப்படித்தான்
கடலும் அப்படித்தான்

உறக்கம் வரும் கனவும் வரும்
கனவு வரும் போது நீ உறங்குவது
நிஜமா உறங்கிப்பார் தெரியும் . . .

சிறந்த முட்டாள்தனம்

2011-04-06T05:30:00.000-07:00

அழகும் கோரமும் என்னுள் ஒளிந்து கிடக்கிறது
நான் அவைகளை கண்டுகொள்ள போவதில்லை
சரியும் தவறும் என்னை பின் தொடர முயற்சிக்கின்றன
அவைகளை நான் நிறுத்த போவதில்லை
எனது அறிவும் அறியாமையும் ஒன்று மற்றொன்றை
சார்ந்தது அவைகள் என்னை ஆள நினைகின்றன
என் தந்தைக்கும் அவர் தந்தைக்கும் இது இப்படியே நடந்தது
இன்று எனக்கு எப்படி அது மாறிவிடும்?
ஆனால் ஒன்றை விளக்கிவிட்டு மற்றொன்றை
பற்றிக்கொள்ள நினைக்கிறேன், அப்படி நடந்தால்
உலகின் மிக சிறந்த முட்டாள்தனம் இதுவேயாகும் . . .

கைதியாய்

2011-02-09T15:43:00.000-08:00

நான் பார்ப்பதெல்லாம்
சிவப்பு

நான் கேட்பதெல்லாம்
அலறல்

நான் உணர்வதெல்லாம்
ஈரம்

நான் நினைப்பதெல்லாம்
மரணம்

நான் ஏங்குவதெல்லாம்
சுதந்திரம் . . .

மௌனம்

2010-11-08T10:22:00.000-08:00

உனது மௌனம் எனதருகில் சுவாசித்து செல்கிறது
என் தலையை நான் நிமிர்கையில்
அது என் கழுத்தருகில் சுவாசிக்கிறது

எனது புழுக்கமான இரவுகளில்
நான் உறங்காத பொழுதுகளில்
என் மெத்தையில் அது உறங்கிச்செல்கிறது

தினமும் கடந்து செல்லும் ஆயிரம் தடயங்களில்
நிஜமான என்னை
அது அடையாளம் காண்கிறது

சத்தமான சாலையில்
குழம்பிய மனித மனங்களின் மத்தியில்
உனது மௌனம் மட்டுமே எனக்கு ஆறுதலானது

அது என்னை சுற்றியே திரிகிறது
இயக்க விதிகளையும்
ஈர்ப்பு விதிகளையும் ஏற்க மறுக்கிறது

உனது மௌனம் இருண்ட சாலைகளை
ஒளிமிகுந்த சாலையாக மாற்றி தருகிறது
அது எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது

எனது நிழலினை போல என்னை விட்டு செல்லாது
உனது மௌனம் என்னை அணைத்து வழிநடத்துகிறது

தேவையில் என்னை கட்டித்தழுவுகிறது
உன்னை நான் சமீபகாலங்களில் தேடுவதே கிடையாது

உனது மௌனம் என்னை
பின் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது
எங்கும் எப்போதும்...

நீயில்லை!

2010-09-01T10:10:00.000-07:00

உறங்கமுடியவில்லை!

எனக்கு தெரிந்ததெல்லாம் உண்மையில்லை!

நீயில்லை!

சுவாசிக்க முடியவில்லை!

இதயம் இரண்டானபோது.

துடிக்கவில்லை!

நீயில்லை!

நீ போகவில்லை!

ஆனால் நீ இங்கில்லை!

இன்றைய இரவு எனக்கு முடியவில்லை

நீயில்லை!

இதயத்தின் தனிமை என்னை

உன்னிடம் இருந்த பிரிக்கவில்லை!

நீயின்றி என் வாழ்வு

முழுமையில்லை!

நீயில்லை!

விட்டுப்போக முடியவில்லை!

நான் நேசிக்கும் எல்லாம்

நான் வாழ்வதற்கு எல்லாம்

உன்னிடம் உள்ளப்போது!

கனவுகள் வருவதில்லை!

உறக்கமின்றி என் இரவுகள்!

உன்னோடு இருப்பதென்றால்

நீயில்லை!

நீ போன வழியுமில்லை!

பாதை மறந்து போகிறது!

கால்தடங்கள் மறைந்து போகிறது!

காற்றோடு கலந்தது போல்...

நீயின்றி நானில்லை!

இப்போது நீயில்லை!

எல்லாம் பொய்!

நீ இன்றி எல்லாம் பொய்!

நான் இருப்பதும்......

Way

2010-08-30T13:38:00.000-07:00

எனக்கு முத்தமிடுங்கள்

2010-08-09T12:44:00.000-07:00

எதை நோக்கி பயணிக்கிறேன் என்பதை அறியாமல்

பயணிக்கிறது எனது கால்கள்

வாழ்கையை கடன் வாங்கி

துவங்குகிறது எனது நாட்கள்

கருப்பாய் வருகிறது கனவு

சிவப்பாய் இருக்கிறது நிஜம்

சிலுவை சுமக்க அச்சமில்லை

அதன் மீதுதான் படுத்துக்கிடக்கிறேன்

ஆணி அடிக்க காத்துக்கிடக்கிறேன்

முத்தமிட எனக்கு யுதாஸ் இல்லை

காத்துகிடக்கிறேன் எனக்கு யாராவது முத்தமிடுங்கள்

என்னை சிலுவையில் ஏற்றுங்கள்

மீண்டும் உயிர்த்தெழ எனக்கு உதவி செய்யுங்கள்.....

நான் தனிமையில் அல்ல

2010-07-07T07:38:00.000-07:00

இரவு, அது தனிமையில்
தெருக்களும் சந்திப்புகளும் கூட
நான், பயணித்துக்கொண்டு
நான் தனிமையில் அல்ல

வானம், அது தனிமையில்
நிலவை அந்த கடல் விழுங்கிய போது
நான், உன் நிழலினை பிடித்துக்கொண்டு
நான் தனிமையில் அல்ல

பிரபஞ்சம், அது தனிமையில்
உயிரற்ற தசைகளோடு அன்பு மரணிக்கையில்
தனிமையின் துணையோடு நடக்கையில்
நான் மட்டும் தனிமையில் அல்ல...

காட்டின் பெருங்கனவு...

2010-06-08T07:51:00.000-07:00

போரில் சூறையாடப்பட்ட ஊரின் அலங்கோலமும் தனிமையுமாய் நீண்டுகொண்டிருக்கிறது வாழ்க்கை. தீவிரமான கணங்கள் சூழ்ந்து கடும் இருள் பரவி இருக்கிறது. நட்சத்திரங்களற்ற வானம் முழுதும் கருமையாகவே காட்சியளிக்கிறது.அவன் வருகை இத்தகைய கணங்களில் மட்டுமே நிகழும் என்று எனக்கு முன்னமேஉரைக்கப்பட்டிருந்தது. நிறங்களற்ற வெளியில் அவன் வரும் தடத்தை அறிய ஒலியைச் சார்ந்திருக்கத் தொடங்கினேன். அவன் கால்கள் விலங்கிடப்பட்டிருப்பதைஅறியாமல். மனோரஞ்சிதம் மலர்களை உதிர்க்கும் அழகிய வாயில் கொண்ட என் வீட்டில், அவன் வெகுநேரமாய்ச் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டபடி அமர்ந்திருந்திருக்கிறான். ஆனால் என் புலன்களால் பூக்கள் உதிரும் சத்தத்தைத் தவிர எதையும் உணர முடியவில்லை. ஒவ்வொரு கணமும் யுகம் யுகமாய்க் கழிகிறது. நேரம் கடந்து போய்க்கொண்டே இருக்கக் கைகளும் கண்களும் பரபரக்கத் தொடங்கின. இரண்டுக்கும் எதுவும் தட்டுப்படவில்லை. கணநேரம் விலகாது காற்றில் கைகள் அலைந்துகொண்டே இருந்தன. கண்களால் இருட்டைத் தவிர வேறெதையும் காண முடியவில்லை. இருள் பிரியத் தொடங்கியது. மாதுளைபோல் சிவந்திருந்த என் விழிகளால் அவனைத் தேடத் தொடங்கினேன். தொலைவில் ஒரு உருவம் போய்க்கொண்டிருந்தது. அது அவனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அழைக்கக் குரல் எழவில்லை. வார்த்தைகள் காற்றாக வெளியே வந்தன. அந்த ஒலியும் மனோரஞ்சித மரத்தைத் தாண்டிச் செல்லவில்லை. உயிரோடு நடமாடும் ஓவியம்போலப் பனி படர்ந்த வெளியில் என் கண்பார்வையிலிருந்து அவன் மறைந்துபோகிறான்.

தினமும் நான் காணும் கனவு இது. என் கனவில் என்னிடமிருந்து தொலைவில் மறைந்துபோகிறவன் உன்னி. இப்பவும் அவன்தான் உலகத்திலே எனக்கு மிக நெருக்கமான உறவாகத் தெரிகிறான். உன்னி எங்கே இருக்கிறான் என்ன செய்கிறான் எதுவுமே தெரியாது. எப்போதும் என் ஞாபகத்தில் அழியாத ஓவியமாய் முகமற்றுக் கிடக்கிறான் என்பது மட்டும் உண்மை. என்னுடைய எல்லா அளவற்ற மகிழ்ச்சியின் முடிவிலும் சோகம் கவ்விய கப்பிய அவனது ஆழமான ஈரவிழிகள் முடிவற்று அழுத்திக்கொண்டே இருக்கின்றன. கடைசியாய்ப் பிரிந்தபோது கண்ணீர் ததும்பிய அவன் கண்கள் ஆயிரம் காலத்திற்கு என்னுடனான காதலை வேண்டி நின்றன. சென்ட்ரல் ரயில்நிலையத்தில் உன்னியைப் போன்ற சாயலில் ஒருவனைப் பார்த்ததும், வேகமாக வரும் ரயிலுக்குக் குறுக்கே பறந்து போய் விழுந்து உடல் சிதறியதைப் போல உயிர் கலங்கி நின்றேன். பொது இடம் என்று பாராமல் இப்படி அவனைப் பற்றிய நினைவுகளைச் சிலசமயம் வெளிப்படையாகவே என் கண்களில் காட்டிவிடுவேன். எனக்கும் காதல் இருந்தது என்று பெருமைகொள்வதற்காகவோ அல்லது எனக்குள் இருக்கும் காதல் உணர்வை நிரந்தரப்படுத்திக்கொள்வதற்கானதோ அல்ல அந்த உணர்வை என்ன செய்தும் என்னிலிருந்து பிரிக்க முடியவில்லை என்பதை நான் எப்படி விளக்குவது. கனவு,

நிஜம் என்று பிரித்துப்பார்க்க முடியாத அளவிற்குக் கணநேரமும் என் நினைவிலிருந்து அகலாமல் இருக்கிறான். அவன் நினைவுகள் என்னைச் சிதைத்துக்கொண்டிருப்பதை என்னால் தடுக்க முடியவில்லை.

என் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக மாற்றப்போகிறவன் என்பதை அறியாமல்எங்கள் முதல் சந்திப்பில் அவனை மிக அலட்சியமாக நடத்தினேன். பத்தாம் வகுப்பு முழு ஆண்டு விடுமுறையில் அவனை முதல்முறையாகச் சந்தித்தேன். நானும் தங்கையும் ஒவ்வொரு விடுமுறைக்கும் பெரியப்பா வீட்டுக்குச் செல்வது வழக்கம். எங்கள் ஊருக்கு மேற்கே கண்ணுக்கு எட்டும் தூரம்வரை மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை நீண்டு கிடக்கும். அந்த மலைக்குப் பின்னால் கேரளா. அங்கே எங்க பெரியப்பாவிற்குச் சொந்தமான மிளகுக்காடு இருந்தது. அங்குதான் நானும் தங்கையும் ஒவ்வொரு விடுமுறைக்கும் செல்வோம். எங்கள் விடுமுறையைச் செலவிடப் பெரியப்பாவின் ஊரைத் தவிர வேறு எதுவும் எங்களுக்கு இல்லை. நெருக்கமான உறவினர்கள் யாரும் தொலைதூர ஊர்களில் இல்லை. எல்லோரும் நாங்கள் வசிக்கும் ஊரிலேயே இருந்தார்கள்.

நானும் தங்கையும் ஊரிலிருந்து எடுத்துவந்த பாம்பு கட்டத்தில் சோவிமுத்தைஉருட்டி விளையாடிக்கொண்டிருப்போம். மலையில் எங்களுடைய அதிகபட்ச விருப்பம் வீட்டு வாசலில் வளர்ந்துகிடந்த கொடி ரோஜா செடிகளும் டிசம்பர் பூக்களும்தான். அவற்றைத் தாண்டிக் கொஞ்சம் விருப்பம் மலையின் குளிர்ச்சிமீது. சில நாட்களில் வாசற்படியில் உட்கார்ந்து மலைப் பள்ளத்தில் தெரியும் எங்கள் ஊரை வேடிக்கை பார்ப்போம். ஊரில் எரியும் லைட் வெளிச்சம் வானத்தில் எரியும் நட்சத்திரங்களைப் போலிருக்கும். அது எங்களுக்குச் சிறு வியப்பைக் கொடுத்தது. “ராத்திரி நேரத்துல பூச்சி பொட்டு வரும். வீட்டுக்குள்ள வாங்கடி”என்று பெரியம்மா எங்களை அழைத்துக்கொள்ளும். மலையின் இருட்டு பயத்தைக் கொடுக்கும். பயத்தைப் போக்குவதற்கு நானும் தங்கையும் தூங்கும்போது எதையாவது பேசிச் சிரித்துக்கொண்டே தூங்குவோம். பேய்க்கதை மட்டும் பேசமாட்டோம்.

அப்போது மிளகு பிடுங்கும் சீசன் என்பதால் பெரியம்மா சீக்கிரம் சமையலை முடித்து மிளகு பிடுங்கும் வேலையை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று காலையிலேயே சமைக்க ஆரம்பித்தது. வீட்டுக்கும் முன்னால் சீராக வளர்ந்திருந்த சிவப்பு நிற தண்டங்கீரையைப் பிடுங்கி வருமாறு என்னிடம் சொல்லியது. ஈரம் சொட்டிய கீரையைப் பறித்துத் தாவணியில் வைத்துக்கொண்டிருந்தேன். என் தங்கை கொளுந்துக் கீரையைப் பிடுங்கி என்னிடம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். பனி அடர்ந்து பூக்களில் நீர் வடிந்துகொண்டிருந்தது. அந்தக் காலையில் அவனுடைய உருவம் பனியில் மறைந்திருந்ததால் தெளிவில்லாமல் தெரிந்தான். முற்றுப்பெறாத ஓவியம்போல் மலை இறக்கத்தில் எங்கள் வீட்டை நோக்கி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான். அருகில் வரவர கண்ணுக்கு முழுதாகப் புலப்படத் தொடங்கினான். என்னைவிட ஒன்றிரண்டு வயது பெரியவனாகத் தெரிந்தான். லுங்கியை மடித்துக்கட்டி ஒரு வளர்ந்த இளைஞனைப் போலிருந்தான். ஆனால் அவன் முகமோ குழந்தையைப் போலிருந்தது. அவன் முன்னால் தாவணியை மடியாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது

எனக்குள் வெட்கத்தை ஏற்படுத்தியது. விரைந்து வீட்டுக்குள் போய் மறைந்துகொண்டேன்.

அடுப்பு ஊதிக்கொண்டிருந்த பெரியம்மாவிடம் “யாரோ ஒரு பையன் வந்திருக்கான்” என்றேன். புகை மூண்ட கண்களைக் கசக்கியபடி பெரியம்மா “சோறைப் பொங்காமப் பாத்துக்க. அடுப்பை ஊதிவிடு” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே போயிற்று. மடியில் இருந்த கீரையைச் சொளகில் கொட்டிவிட்டு அவன் யாராக இருக்கும் என்ற ஆவலில் சமையலறை வாசலில் நின்றுகொண்டேன். இடையிடையே சோறு பொங்குகிறதா என்றும் பார்த்துக்கொண்டேன். பெரியம்மா “உள்ள வா உன்னி. எப்ப ஊருலருந்து வந்தே?” என்று அவனை வீட்டுக்குள் அழைத்து வயர் கட்டிலில் உட்காரச் சொன்னது. உள்ளே வந்த அவன் “எப்படிக்கா இருக்கேங்கே? அண்ணே எப்படி இருக்காங்கே?” என்று தமிழில் கேட்டான். மலையாளியைப் போலிருந்த அவன் அவ்வளவு அழகாகத் தமிழ் பேசியதைக் கேட்டு வியப்படைந்தேன். என் தங்கை கோபமாக உள்ளே வந்தாள். என்னைச் சமையலறைப் பின்வாசல் வழி வெளியே கூட்டிப்போய் “ஏக்கா என்கிட்ட சொல்லாம உள்ள வந்த? நீ என்ன லூஸா? நான் பேசாம கீரையைப் புடுங்கி உங்கிட்டக் கொடுக்கலான்னு பார்த்தா யாரோ ஒருத்தவங்க நிக்கிறாங்க. நான் பயந்து போயிட்டேன்” என்றாள். “சரி வா யார்ன்னு பார்ப்போம்” என்று சமையலறைக்குள் போனோம். பெரியம்மா கடை அடுப்பில் அவனுக்குக் கட்டங்காப்பி சுடவைத்துக்கொண்டிருந்தது. “இல்லக்கா இப்பாதான் குடிச்சிட்டு வந்தேன்” என்றான். “பரவாயில்லப்பா குடி”என்று கண்ணாடி டம்ளரில் அவனுக்குக் காப்பியை ஊத்திக் கொடுத்துவிட்டுக் கீரையைக் கழுவி அரிந்தபடி அவனிடம் ஊர்ல எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்கே படிப்பு முடிஞ்சிருச்சா என்று பல கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அடுப்பை ஊதியபடி எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவன் பனிரெண்டாம் வகுப்பு பரிட்சை எழுதிவிட்டு வந்திருக்கிறான். அடுத்த வருடம் காலேஜ் படிக்கப்போவதாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். “கீரை பத்தாது. இன்னும் கொஞ்சம் கீரை பிடுங்கிட்டு வா” என்று சொல்ல அவனைத் தாண்டி வெளியே சென்றேன். தங்கையும் என் பின்னாடியே வந்தாள்.

அவன் எங்களைப் பற்றிப் பெரியம்மாவிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். என் தங்கச்சி மகளுக லீவுக்கு வந்திருக்காளுக. “நான் ஒரு தடவைகூடப் பார்க்கலையேக்கா”“இந்த மலங்காட்டுல எத்தனை நாளைக்கு இருப்பாளுக? நாலு நாளைக்கு இருப்பாளுக. அப்புறம் பொழுது போகலன்னு ஓடிப்போயிடுவாளுக” என்றது. அவன் பெரியம்மாவிடம் பேசிவிட்டு மலை இறக்கத்தில் இறங்கி மிளகுக் காட்டுக்குப் போனான். அவன் போனதும் அவன் யாரென்று பெரியம்மாவிடம் கேட்டோம். “அவங்கப்பா மலையாளி. அவங்கம்மா தமிழ். நாகர்கோவில் பக்கம். ரெண்டு பேரும் காதலிச்சுக் கல்யாணம் பண்ணிருக்காங்க. நாகர்கோவில்ல அவன் அம்மாச்சி வீட்டுலருந்து தமிழ் பள்ளிக்கூடத்திலதான் படிக்கிறான். நல்லா படிப்பானாம். மலைக்கு வந்தா நம்ம வீட்டுல கிடையா கெடப்பான். நல்ல பையன்” என்றது.

மலை இறக்கத்தில் கீழே இறங்கிப்போன உன்னி ஒரு மணிநேரம் கழித்துத் தலையில் புல்லுக்கட்டுடன் திரும்பி வந்தான். மூங்கில் ஏணியில் நின்று மிளகு பிடுங்கிக்கொண்டிருந்த பெரியப்பா “உன்னி எப்ப வந்த?” என்று சத்தமாகக் கேட்டது. அவன் புல்லுக்கட்டைக் கீழே போட்டுவிட்டு “நேத்துதானே வந்தேன்”என்றான். “அதுக்குள்ள வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டே. கீழே ஓடையில தண்ணி எம்புட்டு போகுது?” “கொஞ்ச குறைவாத்தான் இருக்கு. ஆனால் அழகு மங்காம இருக்குண்ணே” என்றான். பெரியம்மா கட்டங்காப்பியைப் போட்டுக்கொண்டு வந்தது. பெரியப்பா ஏணியிலிருந்து கீழே இறங்கிக் கொஞ்சம் இளப்பாறிக் காப்பியைக் குடித்தார். உன்னி கிளம்புவதாகச் சொன்னான். பெரியம்மா அவனுக்கும் ஒரு டம்ளர் காப்பியைக் கொடுத்தது.

“இப்பதானக்கா குடிச்சிட்டுப் போனேன். வேணாம். மாடு சும்மா கிடக்கும் போய் புல்லைப் போடுறேன்” என்றான். “நீ வந்ததும் உங்கம்மாவுக்குப் புல் அறுக்கிற வேலை இல்ல. உங்க காட்டுல மிளகு பறிக்கலையா?” என்றார் பெரியப்பா. “இன்னும் ஒரு வாரம் ஆகட்டும். மிளகு பழுக்கட்டும்னு அப்பா சொல்லிட்டார்.” “விலை கம்மியா இருந்தாலும் பரவாயில்ல. நாங்க பச்சையாவே புடுங்கி போடுறோம்ப்பா” என்று சொல்லிவிட்டுப் பெரியப்பா அடுத்த மரத்திற்கு ஏணியை மாற்றி மரத்தின் உயரத்தில் படர்ந்திருந்த கொடியிலிருந்து மிளகைப் பிடுங்க ஆரம்பித்தார். நாங்கள் மரத்துக்குக் கீழே நின்று கை எட்டும் தூரம்வரை இருந்த மிளகைப் பிடுங்கிக்கொண்டிருந்தோம். உன்னி தானாகவே கனமான புல்லுக்கட்டைத் தூக்கித் தலையில் வைத்துக்கொண்டு கிளம்பினான். தினமும் புல் அறுக்க போகும்போதும் வரும்போதும் அவன் கொஞ்ச நேரம் பெரியப்பா பெரியம்மாவிடம் பேசிவிட்டுப் போனான். வேறு ஆண்பிள்ளைகளுடன் பேசிப் பழக்கம் இல்லாததால் அவனோடு நாங்கள் ஒருபோதும் பேசவில்லை. அவன் பேசும்போது சிரிப்புடனிருந்தது அவன் முகம். சிரிக்கும்போது ஈரம் படர்ந்த அவனது விழிகள் எப்போதும் நேசத்தையே காட்டின. அவன் படிப்பு, ஊர் பற்றி அவனோடு பேச விரும்பினேன். பெரியம்மாவும் பெரியப்பாவும் என்ன நினைத்துக்கொள்வார்களோ என்று பேசாமல் இருந்துவிட்டேன்.

ஒரு வாரம் கழித்து நாங்கள் ஊருக்குக் கிளம்பத் தயாரானோம். காலையிலேயே ஊருக்கு எடுத்துச் செல்ல காட்டுப் பொருள்களைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினோம். காட்டுக்குள் இறங்கி பிளம்ஸ், அன்னாசி, மாங்காய் எல்லாவற்றையும் சேகரிக்கத் தொடங்கினோம். பூக்களை மட்டும் கிளம்பும் நேரத்தில் பறித்துக்கொள்ளலாம் என்றிருந்தோம். எல்லாப் பொருள்களையும் பையில் வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தபோது தங்கை “உன் காதுல ஒரு தோடைக் காணாம்க்கா” என்று குண்டைத் தூக்கிப் போட்டாள். தோடைக் காணாக்கிவிட்டுப் போனால் எங்கம்மா என்னைக் கொன்னே போடும்.

ஓடிப்போய்ப் பெரியம்மாவிடம் சொன்னோம். நாங்கள் போயிருந்த இடத்திற்கெல்லாம் சென்று மண்ணைக் கிளறித் தோடைத் தேடினோம். தோடு கிடைத்தபாடில்லை. நான் சிறுபிள்ளைபோல அழுதுகொண்டிருந்தேன். புல் அறுக்கப் போன உன்னி விசயம் அறிந்து தானும் தோடைத் தேடினான். இனித் தோடு

கிடைக்காது என்று மேலேறி வரப்புக்கு வந்தோம். உன்னி இருப்பதையும் மீறி நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். அவன் என்னைப் பரிதாப உணர்வோடு பார்த்தான். கடைசியாக உன்னி அன்னாசிப்பழம் இருந்த இடத்தில் தேடிப் பார்த்தான். சிரித்தபடி தோடு கிடைச்சிருச்சு என்றான். அந்தச் சிரிப்பு இன்னும் அழகாக இருந்தது. தோடு கிடைத்த சந்தோசமும் அழுத வெட்கமுமாய்த் தங்கையைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டேன்.

“பாருப்பா யாரு கையில் கெடைக்கனுமோ இருந்திருக்கோ அவங்க கையிலதான்கெடைச்சிருக்கு” என்று பெரியம்மா அவனிடம் இருந்த தோடை வாங்கி “இனியாவது சூதானமா போட்டுக்கோ” என்று கொடுத்தது. நான் அவனிடம் “தேங்க்ஸ்' என்று சொன்னேன். அதற்கு அவன் ஒரு சிரிப்பைப் பதிலாகத் தந்தான்.

பெரியம்மாவும் பெரியப்பாவும் எங்களை ஊரில் கொண்டுவிடக் கிளம்பினார்கள். நாங்கள் ஊருக்குப் போகும் பாதையில்தான் உன்னி வீடு இருந்தது. பெரியம்மாவின் காட்டில் வெள்ளைக் கொடிரோஜா மட்டும்தான் இருந்தது. உன்னி காட்டில் மஞ்சள் ரோஜாவும் சிவப்பு ரோஜாவும் மருதாணியும் பிடுங்கித் தருவதாகப் பெரியம்மா சொல்லியிருந்தது. அதைப் போலவே அவங்க வீட்டுக்கு அழைத்துப் போனது. உன்னி அம்மா எங்களுக்குக் கட்டங்காப்பியும் கப்பையும் கொடுத்தார்கள். உன்னியிடம் சொல்லிப் பூக்களைப் பறித்துத் தரச் சொன்னார். நாங்களும் உன்னியோடு காட்டுக்குள் இறங்கிப் போனோம். செடியில் இருந்த அத்தனை மஞ்சள், சிவப்பு ரோஜாக்களையும் பறித்துக்கொடுத்தான். “இந்த மருதாணி செக்கச் செவல்னு சிவக்கும்” என்று மருதாணியைப் பிடுங்கித் தந்தான். தோடு கண்டெடுத்துக் கொடுத்த சந்தோசத்தில் அன்று முழுதும் அவன் முகம் மட்டுமே என் நினைவில் வந்துகொண்டிருந்தது. நாங்கள் அவன் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பினோம். பாதையில் வரிசையாகப் போய்க்கொண்டிருந்ததில் நான் மட்டும் கடைசியில் இருந்தேன். கொஞ்ச தூரம் போனதும் திரும்பிப் பார்த்தேன். பாதையில் நின்று நாங்கள் போவதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். முதன்முறையாகக் கவலை தோய்ந்த அவன் முகத்தைப் பார்த்தேன். அவன் சிரிக்கும்போது எவ்வளவு சந்தோசமாக இருக்குமோ அதற்குச் சமமாக வலி நிறைந்த துயரத்தில் இருந்தது அவன் முகம். என் கால்கள் நடை தளர்ந்து பின்வாங்கின. திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டே போனேன். இதுவரை நான் அனுப்பவித்திராத பயமும் சந்தோசம் வலியும் கலந்த உணர்வு என்னுள் ஊற்றெடுத்துக்கொண்டிருந்தது. வேலியில் கிடந்த பழத்தைப் பறித்துச் சாப்பிட்டுக்கொண்டே தங்கை வந்தாள். உனக்கு வேண்டுமா என்றவளைப் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் முறைத்தேன். “அதான் தோடு கிடைச்சிருச்சுல்ல? அப்புறம் எதுக்கு உம்முன்னு வர்ற?” என்றாள் அவள்.

நாங்கள் பஸ்ஸுக்காகக் காத்திருந்தபோது மழை தூற ஆரம்பித்தது. கடை வாசலில் ஒதுங்கி நின்றோம். இன்று பஸ் ஸ்ட்ரைக் என்று சொல்லிவிடமாட்டார்களா? காட்டுக்கே திரும்பிவிடமாட்டோமா என்று கற்பனை விரிந்து பறந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மழை பெரிதாகப் பெய்ய ஆரம்பித்தபோது குமுளி பஸ் வந்தது. நாங்கள் ஏறிக்கொண்டோம். கேரள எல்லையைத் தாண்டிக் கூடலூர் பஸ்ஸில் ஏறும்போது மழை இடியுடன் பெய்தது. மழை நீரில் பெரும் வரப்பில்

இருந்த மண் கரைந்து உருகி வழிந்தோடிக்கொண்டிருந்தது. உன்னியின் ஞாபகம் மழையை அழகாக்கியது. உன்னி என்னைப் பற்றி எதையோ நினைத்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறான். அதனால்தான் அத்தனை கவலையோடுநின்றிருந்திருக்கிறான். மலைப் பயணம் முழுவதும் அவனைப் பற்றியே யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். வீட்டுக்குச் சென்ற உடனே மருதாணியை அரைத்து விரல்களில் இட்டுக்கொண்டேன். மருதாணியில் சிவந்த விரல்கள் அவனை எனக்குள் ஆழமாகப் படியவைத்துக்கொண்டே இருந்தன.

பத்தாம் வகுப்பு ரிசல்ட் வந்தது. ஐந்நூறுக்கு 430 மார்க் வாங்கியிருந்ததால் பதினொன்றாம் வகுப்பில் கணக்கும் அறிவியலும் எடுத்திருந்தேன். தங்கை எட்டாம் வகுப்பு போயிருந்தாள். அந்த ஆண்டு காலாண்டு விடுமுறைக்குப் பெரியம்மா வீட்டுக்குப் போகிறேன் என்று அம்மாவிடம் கேட்டேன். “எப்பவும் முழுபரிட்சை லீவுக்குதானே போவே? இப்ப மட்டும் என்ன புதுசா?” என்று அம்மா மறுத்துவிட்டது. பின்பு அடம்பிடித்து அரையாண்டு விடுமுறைக்கு மலைக்குப் போனோம். மனம் முழுக்க உன்னி வந்திருப்பானா இல்லையா என்ற கேள்வி பாடாய்ப்படுத்தியது. பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி உன்னி வீடு வரும்வரை நடந்த ஞாபகமே இல்லாமல் நடந்து வந்தேன். வீட்டு வாசலில் நின்றிருந்த உன்னி அம்மா “பிள்ளைக லீவுக்கு வந்திருச்சுகளா?” என்று கேட்டுவிட்டு “வாங்க கட்டங்காப்பி குடிச்சிட்டுப் போங்க” என்று சொன்னார். “இல்லம்மா பாவம் அவரு வீட்ல தனியா கிடக்காரு சோறாக்கினாரோ என்னவோ போய்ப் பாக்கணும்” என்றது பெரியம்மா. “உன்னி அங்கதான் அண்ணனைப் பார்க்கப் போயிருக்கான். கொஞ்சம் இடியாப்பம் கொடுத்துவிட்டேன்” என்று உன்னியின் அம்மா சொன்னதும், நான் மிக வேகமாக மலை இறக்கத்தில் ஓடினேன். “எதுக்குடி இம்புட்டு வேகமாப் போற? விழுகப் போற” என்று பெரியம்மா சொன்னதைக் காதில் வாங்காமல் இன்னும் வேகமாக ஓடினேன். அதை ஒரு விளையாட்டாக நினைத்து தங்கையும் என் பின்னால் வேகமாக ஓடி வந்தாள். ஓடி வந்த வேகத்தில் எங்கள் வீட்டைத் தாண்டி நின்றோம். யார் இப்படி ஓடி வருகிறார்கள் என்று பார்க்க உன்னி வீட்டுக்குள் இருந்து வேகமாக வந்து நம்ப முடியாமல் அதிர்ந்து நின்றான். அவனைப் பார்த்ததும் மனம் பூரித்தது. அவன் பின்னால் வந்த பெரியப்பா “வந்திட்டிங்களா வாங்க வாங்க” என்று வரவேற்றார்.

உன்னி எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் “எத்தனை மார்க்? என்ன குரூப்?” என்று என்னைக் கேட்டான். பதில் சொல்லிவிட்டு நானும் “நீங்க எத்தனை மார்க்? எந்தக் காலேஜ்ல சேர்ந்திருக்கீங்க?” என்று கேட்டேன். அவன் பதில் சொல்வதற்கு முன்பே “தம்பி படிப்பில கெட்டில்ல. இன்ஜினியருக்குப் படிக்கிறாரு” என்றார் பெரியப்பா. உடனே நானும் இன்ஜினியரிங் படிக்க ஆசைப்பட்டேன். அதற்குப் பின் உன்னி புல் அறுக்கப் போகவில்லை. அவர்கள் வீட்டில் இருந்த பால் மாட்டை விற்றுவிட்டிருந்தார்கள். ஆனால் உன்னி தினமும் எங்கள் வீட்டுக்கு வருவது தவறவில்லை. நாங்கள் சரளமாகப் பேசிக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டோம். பெரியம்மாவும் பெரியப்பாவும் அதைத் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. கொஞ்ச நாள் படிப்பு மட்டும் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்த நாங்கள் பிறகு எங்கள் விருப்பங்கள்

பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தோம். அவனுக்கு இந்த மலை பிடித்தமானதாக இருந்தது. எப்போதும் இயற்கையோடு இருக்க ஆசைப்பட்டான். மலை, பறவைகள், காட்டுப் பூக்கள், நீரோடை ஆகியவற்றின் அழகைப் பேசிக்கொண்டேயிருந்தான். அவன் பேசுவது எல்லாம் கற்பனையைப் போலிருந்தது. அவன் என்ன பேசினாலும் அதில் பயணப்படத் தொடங்கினேன். ஒரு வாரம் மட்டுமே விடுமுறை இருந்தது. நாட்கள் நகரக் கூடாது என்று எண்ணத் தொடங்கினேன். அவன் விருப்பங்களுக்குள் நானே சென்று சேர்ந்தேன். தினமும் ஏதாவது ஒரு அரிய பொருளை எனக்காகக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தான். அதில் ஒன்று இன்னும் நான் பெட்டியின் அடியில் என் பழைய புத்தகத்தில் பத்திரப்படுத்தியிருக்கும் பெயர் தெரியாத பறவையின் நீளமான மஞ்சள் சிறகு. அதை அவன் கொடுத்த கணம் வாழ்வில் மென்மையின் உச்சம். அவன் என்னை ரசனையான பெண்ணாக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அன்று அதிகாலையிலேயே பெரியம்மா, பெரியப்பா, உன்னி அம்மா, அப்பா அனைவரும் பக்கத்துக் காட்டு ராணி அக்கா மகள் திருமணத்திற்காக ஆறாம் மைல் போயிருந்தார்கள். அன்று உன்னி என்னையையும் தங்கையையும் மலை இறக்கத்திற்கு அழைத்துப்போனான். காற்றில் மிதந்துகொண்டிருந்தது உடல். பலமுறை என்னைக் கிள்ளிப்பார்த்துக்கொண்டேன். மலைப்பாதையில் உன்னி என்னோடு நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான். இரண்டு பக்கமும் நாணல் வளர்ந்துகிடந்த பாதையில் நானும் அவனும் தங்கையும் மூடியிருந்த பனியை விலக்கி ஒருவர் பின் ஒருவராகச் சென்றோம். புற்களில் மிதந்திருந்த பனித்துளி எங்கள் கால்களை நனைத்தது. நாங்கள் மூவரும் ஸ்வெட்டரும் குல்லாயும் அணிந்திருந்தோம். உடல்வெம்மையாகத்தான் இருந்தது. பள்ளத்தை நோக்கிச் செல்லச் செல்லச் சலசலவென்ற நீரோடையின் சத்தம், பல்வேறு பறவைகளின் இனிமையான குரல் பூமியில் நான் கண்டிராத அற்புதக் காட்சிகளாக இருந்தன. ஒரு பெரும் வெளியில் சட்டம் செய்யப்பட்ட ஓவியத்தைப் போன்றிருந்தது அந்தக் காட்சி. தெளிந்த நீரோடை கூளாங்கற்களின் மேல் விரவிச் சென்றது. அதைச் சுற்றிலும் இருந்த காட்டு மரங்கள் பூக்களைப் பல வண்ணங்களில் நீரோடையில் பரப்பியிருந்தன. வெளிர் நீலம், மஞ்சள், இளம் சிவப்பு என்று நானறிந்திராத பல வண்ணங்களில்காட்டுப் பூக்கள் மிதந்து போய்க்கொண்டிருந்தன. மரங்களை விலக்கிச் சூரியன் மெல்ல இறங்கி நீரோடையைப் பொன்னிறமாக்கியது. ஒளியில் மிதந்த மலர்கள் எல்லாம் தங்க ரதங்களாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. அத்தனை அழகைப் பார்க்க வைத்த அவன் கைகளைத் தங்கை அருகில் இருந்ததையும் மீறி இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டேன். அவள் அதைக் கவனிக்கவில்லை. காட்டுப் பூக்களைச் சேகரிக்கத் தண்ணீரில் இறங்கினாள். மிக இயல்பாகக் கைகளை விடுவித்துக்கொண்டு நாங்களும் தண்ணீரில் இறங்கினோம். நீரோடையில் மிதந்த ஒளியைப் பிடிக்கும் ஆவலில் இருகைகளிலும் நீரை அள்ளினேன். அவனும் அதையே செய்தான். எங்கள் விருப்பங்கள் ஒன்றாக இணைந்தன. மெல்லிய நீரோடையைப் போல் அவன் மனம் மெல்லியதாக இருந்தது.

ஓடையைத் தாண்டி இன்னும் சற்றுத் தூரம் கூட்டிப்போனான். அங்கிருந்து மலையை நிமிர்ந்து பார்த்தோம். மலையிலிருந்து அதள பாதாளத்தில் இருப்பதாகத் தோன்றியது. சமதளத்தில் நீண்ட மஞ்சள் நிறப் புல்வெளி ஒளிபட்டு மின்னிக்கொண்டிருந்தது. சற்று நேரம் சத்தம் இல்லாமல் அமைதியாக உட்காரச் சொன்னான். காற்றில் சிறகாய் அசைந்துகொண்டிருந்த புல்வெளியின் ஊடே இரண்டு மான்கள் விசுக்கென்று துள்ளி ஓடிக்கொண்டிருந்தன. மான்களை முதன்முறையாக மிக அருகில் பார்த்த சந்தோசத்தில் என்னை இறுக்கக்கட்டிக்கொண்டாள் தங்கை. இன்னும் வேறு விலங்குகள் போகுமா என்று ஆவலோடு பார்க்க ஆரம்பித்தாள். நானும் அவனும் இயற்கையாக எங்களை வர்ணித்துக்கொண்டிருந்தோம். மலையிலிருந்து பொங்கி வழிந்த அருவியை நான் என்றேன். அது கீழே விழுந்து உருண்டோடும் நீரோடையைத் தான் என்றான்.

பெருங்காற்று நான் என்றேன். அதில் பறக்கும் ஒற்றை மஞ்சள் சிறகு தான் என்றான். இப்படியே எங்களின் உரையாடல் நீண்டது.

அவனைப் போலவே நானும் இயற்கையை நேசிக்கத் தொடங்கினேன். என் மனத்திற்குள் ஒளிந்திருந்த அழகை மீட்டெடுத்தான். முயல் குட்டியின் மென் தோல்களைத் தொடவைத்தான். மலை உச்சியில் தூரத்தில் மேய்ந்துகொண்டிருந்த மாடுகளைக் காட்டி “அவை மலைக்கு எவ்வளவு அழகைத் தருகின்றன பார்”என்றான். எனக்கு அவன்மீது அன்பு துளிர்த்துப் பெருங்காடாக மாறியது. வாழ்நாள் முழுதும் அவனோடு காட்டின் புதுபுது அழகுகளைக் கண்டுகளித்தால் போதும் என்றிருந்தது. மழை, வெயில், பனி, பூக்கள் மலரும் காலம், இலை உதிரும் காலம் எல்லா நேரமும் அவன் நினைவுகளைப் புதுப்பித்துக்கொண்டேன்.

ஒரு நாளும் நினைவிலிருந்து நீங்காத பெருங்கனவாய் அவனது அன்பும்மென்மையும் என் மன ஆழத்தில் புதைந்தன.

பெரியம்மா பெரியப்பா வருவதற்கு முன் நாங்கள் மேலேறிவிட்டோம். மேட்டில் ஏறச் சிரமமாக இருந்தது. உன்னி ஆளுக்கொரு குச்சியைக் கொடுத்து ஊன்றிக்கொண்டு வரச் சொன்னான். அவன் தினமும் இந்தப் பள்ளத்திலிருந்துதான் புல் அறுத்துக்கொண்டு மேலேறி வருவான். நாங்கள் வெறுமனே நடக்க முடியாமல் திணறினோம்.

எப்போதும்போல் ஒரு வாரத்தில் ஊருக்குக் கிளம்பினோம். அவனும் புறப்பட்டான். எனக்கு மனம் நிரம்பி வழிந்திருந்தது. நன்றாகப் படிக்க வேண்டும் என்றான். நானும் பதிலுக்கு அதையே அவனுக்குச் சொன்னேன். எங்களுக்குள் ஒரு வார்த்தைப் பிசகுகூட நிகழவில்லை. பூமியில் எனக்காக உருவாக்கப்பட்ட அன்பின் அகன்ற வெளியாக இருந்தான். என் வாயாடித்தனங்கள் அவன் அளவற்ற மென்மையில் மறைந்துபோயின. அவன் அன்பில் அருள்பாலிக்கப்பட்டவளைப் போல் என் முகம் பொலிவடைந்தது. என் பேச்சின் அமைதி கண்டு தோழிகள் வியந்துபோனார்கள். ஒளி படிந்த நீரோடையும் காட்டுப்பூக்களின் வண்ணங்களும் அவன் உருவை நிலைநிறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அவனிடம் பாராட்டைப் பெற நன்றாகப் படித்தேன்.
அந்த முழு ஆண்டு விடுமுறையில் கணிதப் பாடங்களை எனக்குப் பொறுமையாகக் கற்றுக்கொடுத்தான். பனிரெண்டாம் வகுப்பில் நிறைய மார்க் வாங்க வேண்டும்

என்றான். அந்த விடுமுறை முழுக்க விடாமல் படித்து அவனிடம் பாடங்களை ஒப்பித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாள் இரவில் பெரியப்பா வருத்தத்தோடு பெரியம்மாவிடம் ஒரு விசயத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். மிளகில் சரியான வருமானம் இல்லாததால் உன்னியின் படிப்புக்கும் விடுதிக் கட்டணத்திற்கும் செலவுசெய்ய வேண்டியிருப்பதால் அவன் அப்பா மிளகுக் காட்டை விற்றுவிடப்போவதாகச் சொன்னார். அதை விலைபேசி முடித்துவிட்டதாகவும் பக்கத்துக் காட்டைச் சேர்ந்த பாபி வாங்கப் போவதாகவும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். உன்னி குடும்பத்தினர் நாகர்கோவிலுக்கு இடம்பெயரப் போவதாகவும் அங்கே உன்னியின் அப்பா மளிகைக் கடை வைக்கப்போவதாகச் சொன்னார். எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. உன்னியை இந்த விடுமுறைக்குப் பின் பார்க்கவே முடியாதா? என்ன கொடுமை? உன்னி இதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லை. மனம் புரட்டிப் போட்டது. தூக்கம் விலகியது.
காலையில் பெரியம்மா உன்னி வீட்டுக்குப் போகும்போது நானும் போயிருந்தேன். அவர்கள் காட்டை விற்கும் விஷயம் எனக்குத் தெரிந்துவிட்டதை அறிந்து அவன் அமைதியாக இருந்தான். அந்த வார இறுதியில் ஊருக்குக் கிளம்பப் போவதாக உன்னியின் அம்மா சொன்னது. வீட்டில் இருந்த பொருள்களை எல்லாம் உன்னி மூட்டைகட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவன் கண்களில் பெருஞ்சோகம் தெரிந்தது. அவன் அம்மாவும் அவ்வளவு நாட்கள் இருந்த இடத்தைவிட்டுப் போகப்போகிறோம் என்ற துக்கத்தில் அழுதது. பெரியம்மா அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொன்னது. அதற்கடுத்து வீட்டுக்கு வந்த நாளில் உன்னியும் நானும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. கண்களில் திரண்ட நீரை யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்துக்கொண்டிருந்தோம். உன்னி தனியாக மலை இறங்கிப் போனான். காற்றில் கலந்த எங்கள் பேச்சைத் தனியாகத் தேடிக்கொண்டிருந்திருப்பான்.

மலை முழுதும் பனிப்புகை மூடிய அந்த நாள் வந்தது. இனி அவனுக்குச் சொந்தமான நிலம் இங்கு இல்லை. ஆனால் மலை முழுவதையும் நாங்கள் இருவரும் சொந்தம் கொண்டாடினோம். மலை அரசன் மலை அரசியைப்போல் இயற்கை எங்களுக்கு இசைந்தபடி இருந்ததாகக் கனவு கண்டோம். கண்ணீர் மல்க “நான் ஊருக்குப் போறேன்” என்றான். எத்தனை துப்பாக்கிக் குண்டுகள் என் உடலில் பாய்ந்திருந்தாலும் அப்படிப்பட்ட வலியை உணர்ந்திருக்கமாட்டேன். என் மனம் முழுவதும் அவனைப் பிரியும் துக்கம் அடர்ந்த பனியாய் மூடிக்கொண்டது. நெஞ்சுக்கூடெங்கும் வலி பரவிப் பெருமூச்சாய் வெளியேறியது. அந்தத் துயர்மூச்சையெல்லாம் உள்ளே இழுத்து ஒரே நொடியில் செத்துவிடலாம் என்று நினைத்தேன். அடக்கிவைத்த பெருமூச்சு அதே கணத்தில் வெளிக்கிளம்பிப் பெரும் சத்தமாகக் கேட்டது. அதுவரை யாரும் அறியாத என் காதலைப் பெரியம்மா முதன்முறையாக உணர்ந்துகொண்டது. அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் வழியனுப்ப அவர்கள் பின்னால் போனது.
ஓடிப்போய் அவனைப் பிடித்திழுத்து என்னைவிட்டுப் போகாதே என்று கெஞ்சி அழ மனம் துடித்தது. என் கால்கள் முன்னோக்கிச் சென்றன. அவர்கள் வீட்டுக்குப் போனால் எல்லோர் முன்பும் வெடித்தழுதுவிடுவேன். அது மிகப் பெரிய விபரீதத்தில்

கொண்டுவிடும். அன்பும் மேன்மையும் கலந்த உறவை என்ன சொல்லி என் பக்கத்தில் வைத்துக்கொள்வது. அவன் என்னிலிருந்து பிரிந்துபோன கடைசிக் கணம் உடலெங்கும் தீப்பிடித்து எரிந்த ரணமாக இருந்தது. என் மூளை மயங்கிச் சரிந்தது. உன்னி போன திசையைப் பிரியாத என் கண்களால் பாதை தடுமாறி நிலைகுலைந்தேன். எனக்கு நூறாயிரம் பூக்களைக் கொடுத்த வெள்ளை நிற கொடிரோஜாச் செடியின் முட்களின் மேல் விழுந்துகிடந்தேன். உடனே எழுந்திருக்கத் தோன்றவில்லை. அப்படியே முட்களில் படுத்திருந்தேன். இப்போதாவது என் உயிர் பிரிய வேண்டும் என்று விரும்பினேன். தசைகளிலிருந்து ரத்தம் பிரிந்துகொண்டு வந்தது. உடலின் ஈரமும் ரத்தத்தின் பிசுபிசுப்பும் சேர்ந்து என் இதயத்தில் லேசான அமைதியைத் தந்தன. அவன் திரும்பிப் பார்க்காமல் போய்க்கொண்டிருந்தான். அவன் திரும்பிப் பார்த்திருந்தால் எல்லாத் துயரத்தையும் சேர்த்து இருவரும் உடைந்து அழுதிருப்போம். கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டுதான் அவன் போய்க்கொண்டிருந்தான். காட்டின் ரகசியங்களை, அழகை, அதன் ஆழங்களை எனக்குள் கூர்மைப்படுத்தியவன். என் ஆன்மாவின் காதலன். எல்லாவற்றையும் நீங்கி என்னைவிட்டுப் போய்க்கொண்டிருந்தான். மலை உச்சியில் தூரத்தில் மேய்ந்துகொண்டிருந்த மாடுகள் இப்போது உட்சபட்சத் தனிமையைக் கொடுத்தன. இந்தக் காடு எங்கள் கனவு. எங்கள் ஆன்மாக்கள் பரந்த வெளியெங்கும் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும்.

என்னால் அதன் தனிமையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. பெரியம்மா பலமுறை வற்புறுத்தி அழைத்தும் அதன் பின் ஒருபோதும் நான் எந்த விடுமுறையையும் கழிக்க அந்த மலைக்குச் செல்லவில்லை. காடு எனக்குள் இப்போதும் முடிவுக்கு வராத தனிமையைக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

சந்திரா...

உன் கருவறைக்குள்

2010-06-03T13:24:00.000-07:00

நீ என்ற ஒரு சொல் நானாக இங்கு நிலைக்கிறது.
உன்னோடு இருந்த ஒவ்வொரு தருணமும்
உன் கருவரைக்குள் வளர்ந்ததாகவே உணர்ந்தேன்,
உன் கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்ததை
நான் பார்த்த போதெல்லாம்
என் ஜீவன் வழிந்ததாகவே எனக்கு நீ நியாபகப்படுதினாய்
உன் பாதத்திற்கும் செருப்புக்கும் இடையில்
சிக்கிய கல்லாய் நான்
உறுத்தலோடு நீ. பாதையை கடக்கிறாய்,
காலுக்கடியில் அல்ல நான்
உன் கருவறைக்குள்
கருவாய் உன் ஜீவனாய்
இப்போது காதலியே அன்னையாய்,
நான் பேருபெற்றவன் ஏனெனில்
இந்த காதலும் தாய்மையும் ஆளும்
விண்ணரசு என்னுடையது...

விழிக்காத நாட்கள்

2010-05-26T12:52:00.000-07:00

உறக்கம் என்னை மகிழ்ச்சியில் வைத்திருக்கிறது!
விழித்திருக்கும் நேரங்களில் மரணம் சிறப்பாகவும்
பத்திரமாகவும், மிக அமைதியாகவும் இருக்கிறது!
என் கண்கள் மூடியிருக்கும் வேலையில்
கனவுகள் என்னை தூக்கி சுமக்கிறது!
அமைதியை அறிமுகம் செய்கிறது!
மகிழ்ச்சியையும் அன்பையும் தழுவ செய்கிறது!
சில நேரங்களே இருந்தாலும், என் கனவுகள்
எனக்கு பலம் சேர்க்கிறது அன்றைகளுக்கு
என் கனவுகள் பயம் நிறைந்தது, மாயமானது!
ஆனால் அது எனக்கு நிஜ வாழ்வைவிட சிறப்பானது!
கனவில் நண்பர்கள் விட்டு செல்வதில்லை
நேரம் வேகமாகவோ, நிதானமாகவோ போகவில்லை!
என்னை யாரும் வெறுப்பதில்லை, மறப்பதுமில்லை!
எதுவுமே உண்மையில்லை !
இருந்தாலும் மகிழ்ச்சியாயிருக்கிறது
சூரியன் வருகிறான்... நான் விழிக்கிறேன்...
எது உண்மையோ அது நடக்கிறது
வலியிருக்கிறது, சோகமிருக்கிறது !
பயமும், வெறுப்பும் முகம் கழுவுகிறது
ஆதலால் கண்களை திறக்காமலிருக்க
உறக்கம் நீடிக்க வேண்டுகிறேன்!
என் கனவுகள் கலையாமலிருக்க
அன்பு விழித்தேயிருக்கும்...

வேலியில் செருகிய இதயம்

2010-05-21T07:45:00.000-07:00

வானத்தில் மேகங்கள் திறண்டால் பூமிக்கு மழை வரும் என்பது தெரியும்.
அப்படித்தான் காற்றும் வேகமாக வீசும் நேரம் சரியாக யாரும் கணிப்பது
கிடையாது. அப்படி வீசிய காற்றில் விழுந்த மரம் வடக்கில் விழுந்தாலும்
தெற்கில் விழுந்தாலும் விழுந்த இடத்தில் தான் அது இருக்கும்.

என் பயண நாட்களில் நான் கண்ட மனிதர்கள் மிக மேலானவர்கள்
என்றுத்தான் நான் நினைத்திருந்தேன், என்னை நான் கண்டுகொள்ளும்வரை.
நான் சிரித்ததை விட துயரத்தில் இருந்ததை மேலென கருதுகிறேன், ஏனென்றால்
துயரத்தால் முகத்தில் வருத்தம் தோன்றலாம் ஆனால் அது என் உள்ளத்தைப்
பண்படுத்தியது.

என் மக்கள் அங்கு ஒடுக்க படுவதையும் கண்ணீர் சிந்துவதையும் நாம் பார்த்து
என்ன செய்துவிட்டோம், யாராவது அவர்களுக்கு ஆறுதலாய் இருந்தோமா ?
அவர்களை தேற்றினோமா ? அவர்களை ஒடுக்கோவோர் கைகள் ஓங்கித்தான்
இருக்கிறது இன்னமும். இன்று உயிரோடு இருப்பவர்களின் நிலைமையை விட
ஏற்கனவே மாண்டு மறைந்துபோனவர்களின் நிலைமையே மேலானது.

ஏன் நான் இன்னமும் விடைக்காக அலைந்து கொண்டு இருக்கிறேன். எனக்கு
தெரிந்து தான் இருந்தது அந்த விடை, நான் பிறந்தேன் நிச்சயம் இறப்பேன்
நட்டவன் அறுப்பான், இடிக்கப்பட்டது எழுப்பப்படும், அழுத குழந்தை சிரிக்கும்,
போருக்கு ஒரு காலம் என்றால் அமைதிக்கு ஒன்று உண்டு தானே.
விழுந்தவன் எழுவான் என்பது உண்மைதானே.

மக்களே ! நீங்கள் அழுவது எனக்கு கேட்கிறது அந்த முள்வேலிக்கு பின்னிருந்து
நீங்கள் பாடுவதும் எனக்கு கேட்கிறது. உங்கள் உடைமைகளை நீங்கள் அந்த வேலியில்
மாட்டிவைத்திருப்பதும் எனக்கு புரிகிறது. அவர்கள் உங்களை பாட சொல்லலாம்.
பாடுங்கள் ! வெற்றியின் பாடலை பாடுங்கள். உங்கள் பிள்ளைகளை அவர்கள்
மிருகங்களை போல் நடத்தலாம். அவர்களை பாறைகளில் மோதி கொல்லளாம்.
மிக அருகிலிருந்து தாக்கலாம், மகிழ்ச்சியாய் இருங்கள். இது அவர்களுக்கான நேரம் !
இது வெகுநாட்களுக்கல்ல ! எதிர்க்க முடியாத வீரன் வருகிறான் நம்மை காப்பான் அவன்.

இரத்தகறை படிந்த நம் ஊருக்கு நிச்சயம் கேடுவரும். அங்கு பொய்யும் கொலையும்
நிறையும். உன்னை கொன்றவன் அவர்களையும் கொல்வான். அங்கு சூறையாடலுக்கு
அளவே இருக்காது, உருளும் இரும்பு சக்கர வண்டிகளின் ஓசை ஓயாது, சக்கரங்களின்
கிறிச்சிடும் ஒலி அடங்காது, மறைந்து தாக்குவோரின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும், அவர்களின்
துப்பாக்கி துரு ஏறாது. நீங்கள் காயமடைந்து கூட்டமாய் இருக்கிறீர்கள், தொலைவில்
பிணங்கள் குவிந்து கிடக்கிறது, மாண்டவர்களுக்கு கணக்கே இல்லை அந்த பிணங்களின்
மேல் இடறிவிழுகின்றனர் .

அழகாய் மயக்கும் கவர்ச்சியால் பல நாட்டவரையும் ஏமாற்றிய அந்த
விலைமகனின் எண்ணற்ற வேசித்தனங்களே இதற்கு காரணம்

என் மக்களே ! உன்னை தேற்றுவோரை நான் எங்கே தேடுவேன் யாரேனும் உண்டோ ?
என்று சொல்லுங்கள். அவர்களை நான் எங்கே தேடுவேன் ? வன்னியிலா ? முல்லையிலா ?
அல்லது யாழிலா ? கடலை அரணாகவும், தண்ணீரை மதிலாகவும் கொண்ட என் தேசமே !
உன் மக்களை காக்க நீ எழும்ப மாட்டாயா ? முற்றுகை நாளுக்காகத் தண்ணீரை சேமித்து ! வை
உன்னுடைய அரண்களை வலிமைப்படுத்து !

சிட்டுகுருவிகள் போல் மடிந்தது தெரியாது மடிந்தனர் என் மக்கள், புகையென மறைகின்றனர்
அவர் இதயம் புல்லென தீய்ந்து கருகுகின்றது, எதிரிகள் நாள் முழுதும் இழித்துரைக்கின்றனர்
சாம்பலைத்தான் உணவாக தருகின்றனர். இந்த முள்வேலியில் மாட்டப்பட்டிருக்கும்
என் உடைமைகளில் என் இதயமும் இருக்கிறது பாருங்கள். அது கேட்கும் கேள்விகளுக்கு
உங்களில் யாருக்காவது விடைதெரியுமா ? நான் மரணித்து நாட்களாயின ! அந்த பிணங்களின்
குவியலில் நான் அம்மணமாய் படுத்திருக்கிறேன் நீங்கள் என்னை கவனித்தீர்களா ?
மரணம் என்னை நோக்கி வருவதை நான் மரிப்பதற்கு முன் கண்டேன். அது மிக கொடூரமாக
என்னை தாக்கியது, என் சகோதரர்களின் மரணத்தை நான் சில வினாடிகளே தள்ளி போட முடிந்தது.

மரணம் என் உடலைவிட்டு என்னை துரத்தியது ஆனால் என் தேசத்தைவிட்டு அல்ல.

நான் காற்றாய் வருவேன்

2010-05-05T11:29:00.000-07:00

அந்தரத்தில் சிக்கி தவிக்கிறேன்
கழுமரத்தில் ஏற்றிவிட்டாய் என்னை!
நேசிக்க ஒருவருமில்லை எனக்கு
அண்ணாந்து பார்த்து கூப்பிடவும் இல்லை
என் சிலுவை மிக பாரமானது
சிலுவையின் அடியில் நீ
சிரித்துக்கொண்டு!
தேவதைகள் உன்னை தூக்கிச் சுமக்கலாம்.
என் தேடல் என்னை தூக்கிச் சுமக்கிறது
விரல்களின் விளிம்பில் உன் நினைவுகள்!
இதயத்திடம் கற்றுக்கொண்டேன்
துடிப்பது எப்படி என்று!
விழிகளில் நீர்வழிய நிற்கிறேன்
அதை ருசிப்பதற்கு
காத்துக்கிடக்கிறது என் நிலம்.!
நான் நானாக தான் இருக்கிறேன்!
நீ தான் நானில்லை என்கிறாய்!
நான் ஜன்னல் வழியே
பிரபஞ்ச தேவனை பார்க்க செல்கிறேன்
நீ காற்றுள்ள போதே தூற்றிக்கொள்!
நான் காற்றாய் வருகிறேன்...

ஒளியும் நானும் ...

2010-05-03T13:23:00.000-07:00

நான் சாலையில் நடந்து வருகையில்
அந்த நிலவே என்னை தினமும் இரவில் பின் தொடர்கிறாள்
என் சாலைக்கும்
என் கால்களுக்குமான
தொடர்பு நெருங்கி கொண்டே போகிறது!
ஒளி என்னை கடக்கையிலும்
நான் ஒளியை கடக்கையிலும்
இருளை நினைவுப்படுத்துகிறது அந்த தருணங்கள்
பயமாய் இருக்கிறது எனக்கு
சாலைகளில் ஊர்ந்து வரும் வேகமான வாகனங்களில்
என்னை இணைத்துக்கொள்ள பல நேரங்களில் எண்ணம்
என் கோழைத்தனம் அதை தினமும் தள்ளிப்போட்டு கொண்டே இருக்கும்
என்னுடைய நினைவுகளை கைப்பிடித்துக்கொண்டே
நான் தினமும் எண்ணிக்கையற்ற தூரத்தை கடந்தே செல்கிறேன்.
நான் மையமான அன்பை தேடியே என் நாட்களை நகர்த்துகிறேன்
தெருவிளக்கில் படித்த நண்பனை பார்த்தப்போதெல்லாம்
ஒளியின் அவசியம் என்னுள் புகுத்தப்பட்டிருக்கிறது!
நான் எதை நோக்கி பயணிக்க வேண்டும் என்பதை
ஒளியே தீர்மானிக்கிறது!
என் இரவுகளில் நேர்கோட்டில் பயணம் செல்லும் ஒளி
சற்று அலைவடிவில் பயணித்தால்
நாம் என்னவாக மாறியிருப்போம்
என்பதை என்னால் யூகிக்கமுடிகிறது
எனக்கு ஒளி தேவை
என்பதை மெல்ல உணர்கிறேன்
இருளின் வக்கிரம் ஒளியால் முடக்கப்படுகிறது
என்பதை என் பயணம் கற்றுத்தருகிறது....

நீயின்றி நானில்லை

2010-04-11T12:02:00.000-07:00

நீ என்ற ஒரு வார்த்தையோடு நிற்கிறது என் கவிதை
தூரத்தில் உன்னை பார்த்த போதே என் அடி வயிற்றில்
கோடி பட்டாம்பூச்சிகள் சிறகடிக்க துவங்கிவிட்டன
அதை மறைப்பதற்கே நான் வெகுதூரம் சென்று திரும்ப வந்தேன்

என்னோடு நீ நடக்கையில் நான் மிதந்தே வந்தேன்
ஆயிரமாண்டு பழமையான மிருகங்கள்
நம்மை தாண்டி சென்றதை நான் மட்டுமே பார்த்தேன்
நீ உனக்கு கீழ் நதியிருப்பது போல் நடந்துவந்தாய்

நீ என்னிடம் பேசிய முதல் வார்த்தை மௌனம்
இரண்டாவது எனக்கு புரியவில்லை
எனக்கு கண்களின் வார்த்தைகள் தெரியாது
மூன்றாவது எனக்கு கேட்கவில்லை
அப்போது நான் நானாகவேயில்லை

உன் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும்
என்னை தீர்மானித்துகொண்டிருந்தன
நீ அருகிலிருந்த நேரங்களில் நான்
மொழியற்றவனாய் தான் இருந்திருக்கிறேன்
நீ என்னை முற்றிலுமாக ஊமையாக்கியிருக்கிறாய்

வெகு நேரம் அமர்ந்திருந்தோம் பேசிக்கொண்டு
எண்ணிப்பார்த்ததில் அர்த்தமுள்ளவை சிலதே
நான் ஒருமுறை கூட உன் கண்களை பார்க்கவில்லை
நான் இப்போது உயிரோடிருப்பதற்கு அதுவும் ஒருகாரணம்
நீ என்னை மட்டும் அல்ல என் எண்ணங்களையும் சிறைபிடித்தாய்

பயணத்தின் போது உன் நினைவுகள் என்னை காற்றோடு தூக்கிவந்தது
உன் அருகில் அமர்ந்து வந்தாலும் நான் தனியாகவே பயணித்தேன்
காகிதங்கள் நிறைய கிறுக்குவதற்கு வார்த்தையிருக்கிறது
நீ போகிறபோக்கில் தொட்டுசென்றதை எழுதுவதற்கு ஆனால்
என் சுவாசம் தூக்கிசென்றாய் இவ்வுலகில் எனக்கு அனுமதிமறுத்தாய்...

எதுவாக இருக்கலாம்

2010-04-11T11:59:00.000-07:00

காதல் வாழ்வு
குழந்தை முதுமை மரணம்
நம்பிக்கை தேடல்
எதற்கு

ஏன் நான் வாழ்கிறேன்
எனக்கு நம்பிக்கை தருவது எது
நான் மறிபதற்க்கு

மிருகத்தை என்னிடமிருந்து
விரட்டிவிடுங்கள்
என் இந்த நிமிடங்களை
அவன் தின்னுகிறான்

இதுவாக இருக்குமோ
இது மகிழ்ச்சியாக இருக்குமோ
இது அதுவாக இருக்குமோ
நான் மறக்காத ஒன்று
அது உண்மையோ
வாழ்வு புதிதான ஒன்றோ
அதில் நான் பயணிக்க முடியுமோ

ஒரு காரணம் தேடுகிறேன்
வாழ்வுக்கும் மரணத்திற்கும்
மூழ்குவதன் காரணம்
மூச்சுபிடிக்கும் போது தேடுகிறேன்
சிரிப்பதற்கும் அழுவதற்கும் கூட

நீங்கள் நம்பிக்கையின்றி எதற்கோ
நம்பிக்கையோடு
ஆம் நம்பிக்கையோடு

அது உண்மையாக இருக்கலாம்
அது வாழ்கையாக இருக்கலாம்
அது அனைத்தும் நானாக எனக்குள்ளும்
இருக்கலாம்
அது இதுவாகவும் இருக்கலாம்
இது மகிழ்ச்சியாகவுமிருக்கலாம்
அது நீயாகவுமிருக்கலாம்
அது நானாகவுமிருக்கலாம்...

எனக்கான நீ

2010-03-19T11:37:00.000-07:00

எல்லாம் நிறைவேறிற்று
ஆனால் இன்னமும் வலி இதயத்தில்
உள்ளே வாழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது

என்னை விடுத்து
எங்கே உலா சென்றாய்

எனக்கு நீ இன்றே வேண்டும்
என் தலையணை கண்ணீரால்
ஈரமாய்
நீ எங்கே சென்றாலும்
அது நதியாய்
உன் பெருங்கடலை வந்தடையும்

என் தொலைந்த வார்த்தைகள்
உன் இதயத்தினுள் இருக்கிறதா
தேடிப்பார்
நான் தனிமையில் உன் இசையில்
தொலைந்தவனாய்
நீ மீண்டும் வா
உனக்கு தெரியாதா என்னை அணைத்து
காப்பதற்கும்
எனக்கு முத்தமிடுவதற்கும்
தூங்க வைப்பதற்கும்
இந்த ஊழியில் நீ மட்டுமே என்று

நான் உன்னோடிருக்கிறேன்
உன் ஒவ்வொரு செயலிலும் நான்
நீயின்றி வெறுமையை பார்க்கிறேன்
அந்த வானத்தில்
எனக்கான மின்னும் நட்சத்திரம் நீ
உன்னை பார்த்து உறங்க நான்
எங்கே நீ...

நீ உறங்குகையில்

2010-02-18T03:33:00.000-08:00

நீ உறங்குகையில் தான்
எனக்கு எத்தனை கனவு
உன் சன்னல் கம்பியில் சிட்டுகுருவிகள்
சத்தமின்றி காதல் செய்கின்றன
நானிட்ட மோதிரம்
உன் விரல்களை நெரித்தாலும்
அதை கழட்டுவதில்லை நீ
ஆயிரம் ஆயிரமாண்டு பின்னோக்கி
நகர்ந்தாலும் உன் காதலுக்கு இணை
உன் காதல் மட்டுமே
என் இத்தனை நாட்களின் எண்ணிக்கையை
நீ தூங்கிய ஒருகணத்தில்
மரணிக்க செய்தாய்
வெந்நிற பறவையாய் எனக்குமுன்
என்னை நினைத்து எனக்காக
கணவுகளில் மிதக்கும் அன்னம் நீ
வேட்டையாட முடியாத வேடன் நான் ...

அவளொரு பட்டாம்பூச்சி...

2010-01-26T14:28:00.000-08:00

ஒரு பட்டாம்பூச்சி என் கண்முன்னே
சரியான பாதையவளுக்கு தெரிந்திருந்தது
அவள் இங்கும் அங்கும் சிறகடிகிறாள்
என் விரல்களில் தானாய் வந்தமர்கிறாள்

அவள் சிறகுகளில் படிந்த வண்ணமாய்
சூரியனின் ஒளி ஓவியமாய்
நிச்சயமாய் சொல்லுகிறேன்
அவள் பாடுவதை நான் கேட்கிறேன்

அவள் வண்ணம் ஊதாவும் வெளிர்சிவப்பும்
அவளை பார்த்த கணத்தில்
என்னுள்ளிருந்த வெறுமை மூழ்குவதை
நான் உணர்கிறேன்

என் இதயத்தின் ஈரம் உருக துவங்கியது
வெப்பம் அதற்கு மாற்றாக
இதற்கு முன் இது எனக்கு நேர்ந்ததில்லை

அவள் கடைசி பாடலை என் காதில் பாடி
உயர சிறகடித்தாள் என் மனதில்
அவளை இழந்தாள் நான் இறப்பேன்

திடீரென அவள் குரல் தெளிவாய்
என்னை உன்னால் இழக்க முடியாது
உன் அருகில் நான் எப்போதும் என்றாள்

நான் என் வீட்டை தோட்டமாய் மாற்றினேன்
மலர்களை நிரப்பினேன்
அவள் எப்போதும் பறந்தே என்னை சுற்ற

தினமும் அவளை பார்த்தே கிடக்கிறேன்
இப்போது எனக்கும் தெரிகிறது
சரியான பாதை...

காலம்...

2010-01-21T19:45:00.001-08:00

வாடிய ரோஜாக்களை அந்த பூங்கொத்தில் பார்த்த போது
நேரம் பாய்ச்சலாய் ஓடிகொண்டிருப்பதை நினைவுபடுத்தியது,
ரோஜாக்கள் வெகுநேரம் மலர்ந்திருக்காது என்பதை
உணர்ந்து கொண்டேன் அது என் வாழ்க்கையை நினைவுபடுத்தியது.

வாழ்க்கையை எப்படி பார்க்கிறேன் என்பதை நினைத்து பார்க்கிறேன்
காலத்தை குறித்தும் அதன் வேகம் குறித்தும் யோசித்து கொண்டேயிருக்கிறேன்
நான் இன்னமும் அதன் சுழற்சியில் வெகு தூரம் தாமதித்தே நடந்து வருகிறேன்.

கதிரவனின் உதவியால் மொட்டுகள் மலர்ந்து
ரோஜாவின் நறுமணம் மிக வீர்யமானதாக வீசிகொண்டு..
அந்த இதழ்கள் புதிதாய் மலர்ந்த போது யாரவது பார்த்தீர்களா ?
என்ன நேர்ந்திருக்கும் யாரும் அதை இதுவரை முகராமலிருந்திருந்தால்.

என் வாழ்க்கை எனக்கு புரிந்திருக்கும் நேரத்தில் நிறைய ரோஜாக்கள் மடிந்திருக்கும்
மற்றவை மலரவிருக்கும் மீண்டும் நான் சென்றிருப்பேன்
அது வரை நான் எத்தனை இழந்திருப்பேன்.

ஆம் உண்மைதான் மலர்ந்த தூய ரோஜாக்கள் குறுகிய காலமே இங்கு வசிக்கிறது
ஆம் உண்மைதான் என் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்
நான் போராடித்தான் பார்க்கிறேன் என் வாழ்வின் சாரமறிய
ஆனால் இடையூறுகள் அவை நேராமல் தடுக்கின்றன.

நேரம் நான் செலவு செய்ததைவிட தொலைத்ததே அதிகம்
அதை எனக்கும் என் நண்பருக்கும்
என் குடும்பத்திற்கும் பகிர்ந்திருக்கலாம்
ஆனால் தொலைத்துவிட்டேன்
அன்பான பரிசை இழந்துவிட்டேன் அதை விற்கும் பொருளாய் பார்த்துவிட்டேன்.

இன்று அந்த ரோஜாக்களை பார்த்தது முதல்
காலம் அதன் வேகத்தை கூட்டி முன்னேறி செல்வதை உணர்கிறேன்
இயந்திர நகர்தலே நொடிகளாகவும் மணிகளாகவும்
தவிர்க்கமுடியாத அதன் சுழற்சி ஒரு சாண் முட்களே தீர்மானிக்கிறதோ.

நிறுத்தமுடியாத அந்த நகர்தலும் யாருக்காகவும் நிறுத்தாத அதன் மூர்க்கமும்
வேகமாக தன் செயல் நிகரற்றது என்ற திமிருடன்
முன்னோக்கி ஏலனமாய் சிரித்தே நகர்ந்தது
காலம் என் வாழ்க்கையை இறுக பிடித்துகொண்டது.
ஆனால் அந்த கடிகாரத்தை நிறுத்திவிட்டேன்
எனக்கு என்ன மீதமுள்ளது என்பதை நினைத்துப்பார்க்க...

காலம் நமக்கு பரிசு அது விற்பனைக்கு அல்ல
அது நம்மால் கட்டுபடுத்தகூடிய ஒன்று
நான் முன்னேற அதை துரத்தி பிடிக்க போகிறேன்
அதற்கான மரியாதையை வழங்க போகிறேன்
அதனோடு கைகோர்த்து நடக்க போகிறேன் அதன் பிள்ளையாய்.

பாட்டியின் இறுதி மரியாதையில் அவள் அருகில் அமர்ந்த நேரத்தில் ரோஜா என்னை மாற்றியது

என்னை போல் காலத்தை உதாசீனம் செய்தவர்களுக்கு,
காலம் உங்களுக்கும் ஒரு ரோஜாவை பரிசளிக்கும்...

மாய ஊழியில் நான்

2010-01-18T10:41:00.000-08:00

முடிவில்லா என் கனவுக்குள்
நான் விழித்தே கிடக்கிறேன்
என் நினைவுகள் விரிவடைய
காலம் என்னை பார்த்து
ஏலனம் செய்து கொண்டேயிருக்கிறது
வெறுமையான இருளில்
என் சொந்த நினைவுகளையும்
தேடி தவிக்கிறேன்
மாயை என்னும் ஊழியில்
எது போலியோ அது கத்தி
கூச்சலிடுகிறது
எனக்காக யாரும் கேட்காத
இடத்தில் அழுதுகொண்டு நான்...

கனவுக்குள் தொலைந்த தேவதை

2010-01-12T12:51:00.000-08:00

என் இரவுகளில் உன் நினைவுகள்
உன்னோடு என் அந்நாட்களை
குறுந்தகடாய் சுழன்று
என்னை பின்னோக்கி சுழட்டியது
உன் கண்கள்
உன் சிரிப்பு
உன் பேச்சு
அனைத்தும் என் கண்களை
ஈரமாக்கி நகர்ந்தது

ஒரு முணுமுணுப்பு
என் காதுகளில் யாரோ என் பெயரை
ரகசியமாய் அழைப்பது எனக்கு கேட்டது
உற்று கேட்கிறேன்
அது உன்னுடைய குரல்
என் அறை முழுக்க அது ஒலிக்க துவங்கியது
அந்த குரலை நோக்கி நான் வெளியே செல்கிறேன்

முழுதாய் வெண்ணிலா
இந்த என் இரவை நிரப்பி
சில்லென தென்றல்
மகிழ்ச்சியில் பாடுவதை போல என்னை வருடி
இந்த அண்டத்தை நிரப்பி
அந்த பாடலுக்கு மலர்களும் கொடிகளும்
அரங்கேற்ற நடனமாடிக்கொண்டு

தவறுதலாய் என் இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தியது
நீ என் தோட்டத்திலிருந்ததை கண்டு
என் கனவுகள் நிஜமானது
வெண்ணிலவின் ஒளியில்
கதிரவனாய் உன் முகம் கடன் வாங்கி மின்னியது
நட்சத்திரங்களாய் உன் கண்கள்
என் இந்த காலங்களுக்கான ஆதாரமாய்
உன் உதடுகளில் வழிந்த உன் புன்னகை

என் நுரையீரலின் ஒட்டுமொத்த சுவாசத்தையும் ருசித்த
இந்த பிரபஞ்சத்தின் மிக சிறந்த வாசம் உன் மீது
நான் தேம்பி தேம்பி அழுகிறேன்
உன்னை மீண்டும் அந்த தோட்டத்தில் பார்த்தது முதல்
அப்படியே இந்த சுழற்சி நிற்க ஆசை
இந்த கணம் நகராமலிருக்க

என் பெயரை உச்சரித்து
உன் கரங்களை அகல விரித்தாய்
என் செயல்பாடுகள் நின்றன
உன் கரங்களை பற்ற பயம்
என் கரங்களுக்கு
உன்னை மீண்டும் இழப்பதற்க்கு
அவை தயாராயில்லை
இருந்தும் உன்னை நோக்கி நான்
மெல்ல பயணிக்க
இமைகளுக்குள் என் கண்கள்
போராடிதவிப்பதை பொறுக்காத என் நண்பன்
தட்டியெழுப்பிய போது
வெளிச்சத்தின் மத்தியில் அறையின் நடுவில்
கலைந்த கனவுகளின் கண்களோடு நான்...

எங்கிருந்து வந்தேன்

2009-12-19T05:27:00.000-08:00

எங்கிருந்து வந்தேன் தெரியவில்லை
வந்துவிட்டேன்
எனக்கு முன் கால்தடங்களிருந்தது
தொடர்ந்து விட்டேன்
நடந்துகொண்டேயிருப்பேன்
இந்த பாதை எனக்கானதா...

இந்த புவியில் நான் புதியவனா
அல்ல மீண்டும் பிறந்தவனா
எனக்கு சுதந்திரமுண்டா அல்ல
கட்டுப்பாடுகள் உண்டா
என் கழுத்தில் மாட்டப்பட்டிருக்கும்
சங்கிலி யார் கைகளில் உள்ளது...

எனது பாதை நீண்ட தூரமானதா
அல்ல சிறிய தூரமானதா
நான் போய்கொண்டிருக்கிறேனா
அல்ல வந்துகொண்டா
நான் நடக்கிறேனா
அல்ல பாதை நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறதா
அல்ல இருவரும் நின்றுகொண்டு
காலம் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறதா...

நான் மனிதனாக மறுவதற்க்கு முன்
நீங்கள் என்னை பார்தீர்களா
நான் சூன்யமா அல்லது ஏதாவதா
என்னுடைய கேள்வி உங்களுக்கான
விடையா அல்லது உங்களுக்கான
கோடிட்ட இடங்களில்
என் கேள்விகள் விடைகளாக
நிறப்பப்பட்டுள்ளதா

வெறுமையான காகிதத்தை
நிறப்புவதற்க்கு விடைகளற்ற
கேள்விகளோடு நான்...

நான், என் நண்பர்கள், துரோகம் ...

2009-11-25T22:45:00.000-08:00

அவர்கள் என் நண்பர்கள் இன்னமும் நண்பர்களே
ஆனால் அவர்கள் என்னை வெறுக்கிறார்கள்
கொலைசெய்யும் அளவிற்க்கு
என் நண்பனாய் இருந்ததற்க்கு வருந்தினர்
நான் மெலிந்து இறுதிக்கு தவழ்ந்து செல்கிறேன்
ஆழ்மனதில் என் இதயத் துடிப்பு எனக்கு கேட்கிறது
உறக்கமின்றி நான் துவக்கமின்றி முடிக்கிறேன்
பார்வை மங்கியது இருளாய்
லேசான வலி இதயத்தில்
நான் வீழ்ந்ததில் என்னிடம் சண்டையிட ஆயித்தமாயினர்
மூலையில் மாட்டிக்கொண்டேன் என்னை மிதித்தனர்
குருதி கொட்டும்வரை அடித்தனர்

எனக்கெதிராக அனைவரும்
என் தசைகளை தின்றனர்
வசைசொற்களை ஏவினர்
என்னை சபித்தனர் வார்த்தைகள் என்னை துளையிட்டது
கிழிந்தவனாய் தரையில் நொறுங்கியே
ஓடி ஒளிந்தேன் முடிவென்று நினைத்தேன்
இன்னமும் தேடினர் சண்டையிட்டனர்
என் மிகசிறந்த நண்பர்கள்

என் குரல் கிழிந்து கத்துவதை
ஒருவரும் கேட்கவில்லை
என்னுள் நான் எரிந்து கிடப்பதையும்
என் தசைகள் உரிந்து குருதி வழிவதையும்
என்னைத் தவறாய்ப் புரிந்தவர்கள் என் நண்பர்கள்

என் வெற்றிடத்தில் வெறுப்பினை நிரப்பி
அனைவரும் நகர்ந்தனர்
என்னை நினைப்பர்

என்னை உற்று பாருங்கள் என்னுள் பாருங்கள்
நான் நஞ்சு அவர்களுக்கான விஷம் தொய்ந்த கத்தி

என் இதயத்தை இன்னமும் திறந்தே வைத்திருக்கிறேன்
அவர்கள் மீண்டும் மிதிப்பதற்காக காத்துக்கிடக்கிறேன்

என் கண்களில் வழியும் கண்ணீர் எனதன்று
அவர்கள் ருசிக்கும் அழுகிய திரட்சை ரசம்
நான் அவர்களுக்கான கண்ணிர் துடைக்கும்
விலையுயர்ந்த கைகுட்டை
நான் அவர்களுக்கான குரல்
அதை நான் மட்டுமே கேட்பேன்
என் அழுகைக்காக காத்துநின்றனர்
நான் மரிப்பேனென்று நினைத்தனர் மகிழ்ந்தனர்
அவர்களின் துற்நாற்றத்தை நான் சுவாசித்தே கிடக்கிறேன்
எல்லாம் முடிந்தது
நன்றி நண்பர்களே
உங்களின் பாதங்களின் அடியில் என் சிரசின் மொத்தம்...

சந்திரா அக்காவிற்காக ...

முகமூடி அணிந்து கொண்டே

2009-11-24T10:14:00.000-08:00

அந்த நீண்ட கருமையான தனிமையில்
நான் என்னிடம் கேட்பது
இன்னும் எத்தனை நாள்
இப்படி போகுமென்று

நான் கடுமையான முகமூடி அணிந்து கொள்கிறேனா
என்னிடமே போலியாய் வாழ்வதற்கு
அல்ல உண்மையில் நான் பிழைத்துகொண்டேனா
வாழ்வதற்கு தகுதியற்ற நாட்களுக்காக

எனக்கும் ஆன்மா உண்டு
எழிச்சியான அலைகளில் மிதந்து கொண்டு
அந்த தீவை அடைவதற்கு
அங்கு எப்போதும் வசிப்பதற்கு

நான் யாரென்று எனக்குத்தெரியாது
எனக்குத்தெரிந்ததெல்லாம் யோசிக்காமல்
இருப்பது எப்படி என்று
என் நிலையில் வருந்தாமல்
எப்போது சிரிக்கவே நான் விரும்புகிறேன்

நான் மேல்நோக்கியே எழுகிறேன்
என் பாதையை அப்படியே அமைக்கிறேன்
வாழ்வுக்கான கேள்வியை நான் வெறுக்கிறேன்
காரணம் நான் அழுவதையும் என்னால் ஏற்க முடியாது

என்னுடைய தனிமையான பொழுதுகளில்
நான் சிரிக்கவே செய்கிறேன் ஏனென்றால்
நான் என்னிடமே இருக்கிறேன்
முடிவில் அதுவும் எனக்கு போதவில்லை...

நான் யாரோ ...

2009-11-22T17:26:00.000-08:00

நான் யாரோ
உயிருள்ள போலி மனிதர்களை
கடந்து செல்கிறேன்

என் கண்களை
அந்த கண்ணாடியில் பார்த்து அழுகிறேன்

அதில் எனக்கு தெரியாத
ஒருவரை பார்கிறேன் ஆனால்
ஒரு நண்பனை சந்திக்கிறேன்

அதை கடக்கையில் திரும்பிப்பார்க்க
எனக்கு தலையிருக்கிறது இப்போது

அவனை தொலைக்கையில் நான்
என்னை பற்றி தெரிந்து கொண்டேன்

காதலை பற்றி நினைக்கையில்
பலத்த காயங்களுடன் தவித்தேன்

நான் மீண்டும் அந்த வட்டத்துக்குள்

பாறைகள் மிகுந்த மலைமீது நான்

கழுகுகள் என் தலைமீது வட்டமிடுகிறது

என்னை பற்றிய அவதூருகளை கேட்கிறேன்
நான் இருப்பது அறியாது புலம்பியவர்களிடமிருந்து

என்னை தாக்கியும் நான் அழாததை கண்டு
நான் பலமாயிருப்பதை உணர்கிறேன்

நான் யாரென்று தெரிந்துகொண்டேன்
நான் யாரோஒருவரில் இருக்கையில்

நானும் தொலைந்துத்தான் போயிருந்தேன்
என் நண்பன் என்னை கண்டறியும்வரை

என் வாழ்க்கை என் கைகளில்
அதை இறுக்கமாய் பிடித்திருக்கிறேன்

அடகு வைக்கப்பட்டவனாய் நான்
சரணடைகிறேன் அவரில்

போரட்டங்களின் இடைவெளியில் நடக்கிறேன்
போராட்டங்களை வெறுக்கிறேன்

நான் நானே இன்னமும்
நான் யாரோ ...

என்னுள்

2009-11-19T12:12:00.000-08:00

அமைதி என் அறை வழியே நகர்ந்து
என்னை அங்கேயே நிலைக்க செய்கிறது
முன்னும் பின்னுமாய் அலறல் ஒலித்தே
அந்த அறைக்குள் தாவிக்கொண்டே இருந்தது
என்னுடைய முனுமுனுப்பு உங்களுக்கு
கேட்கிறதா என்று தவித்துத்தான் போகிறேன்

என் தலைக்குள் இருக்கும் சிறையிலிருந்து தப்பிக்க
ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கிறேன்
என் சுய நோய்க்குள் நானே சிக்கித்தவிக்கிறேன்
இந்த புவியோடு என்னை இணைக்கும்
அந்த கயிற்றை தேடுகிறேன்
இந்த அண்டம் இன்னும் பழுப்புநிற கார் மேகமாய்
இன்னும் மங்கலாய் ஒரு புள்ளியும் தெரியாமல்

இந்த மனிதநேயம் எங்கு சென்றது
நான் ஏன் அதை பின் தொடரவில்லை

என்னுள் இருக்கும் மிருகத்திடமே
இறையாகிறேன்

நீ என்னுடைய படைப்பு
கொடும் மூர்க்கமான படைப்பு
என்னுடைய அங்கம்
நீ என் இதயத்தில்
மெல்லமாய் துலையிட்டு நுழைந்துவிட்டாய்
இப்பொது என்னுள் நீ
தூய்மையற்றவனாய் நான்

உன் வார்த்தைகள் என்னை
பிணங்களின் மீதியை தின்னும் வல்லூராய் மாற்றியது
உன் கரும் கண்களின் சந்திப்பில்
மீண்டும் மீண்டும் மரிப்பதற்காகவே
நான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன்
நீ என்னிடமிருந்து மிக சிறந்த ஒன்றை
உனக்காக எடுத்துக்கொண்டாய்

நீ என் இதயத்தை எடுத்துக்கொண்டாய்
அதை திருப்பிக்கொடு

என் நுண்ணிய உயிரணுக்களையும்
சேகரிக்கிறேன் அவைகளை அந்த பறவையின்
காலில் கட்டிவிடபோகிறேன்
எனதான்மா சொர்க்கத்தை அடைய அதுவே
சிறந்த வழி
இதிலிருந்து மீட்சி எனக்கு கிடையாது
எனக்கான இந்த வாழ்வு விதிவிலக்கல்ல
நான் இதழ்களற்ற ரோஜா
கொடும்மிருகம்

என்னுடைய சாம்பல் என்னை சுற்றியே
நான் மறக்கப்பட்டவனாய்
உங்களிடமிருந்து தொலைந்தவனாய்...

மூர்க்கமான சூழ்ச்சி

2009-11-15T10:19:00.000-08:00

குழப்பமான சூழ்ச்சியை உற்றுப்பார்
வானில் அவைகளை பார்
பார்க்கமுடிகிறதா
மேகங்கள் எப்படி அழுகிறது என்று பார்
அவைகளின் வலியையும் தனிமையும்
உன்னால் உணரமுடிகிறதா
அவைகளின் தனிமையை
பகிர்ந்து கொள்

கணிக்க முடியாத மூர்க்கமான சூழ்ச்சி
யாரையும் விட்டுவைக்காது
அதை கடந்து செல்வது கடினம்

அது மழையாய் தூறி வெள்ளமாய்
இந்த அண்டத்தை முழுமையாய்
நனைத்தே எங்கும் பரவி
சூழ்ச்சியின் மழை பிரமாண்ட மிருகமாய்
மறைந்த கரும் நிலத்தையும்
துறத்தி வேட்டையாடும்

மூர்க்கமாய் உழுத செந்நிற ரோஜா செடியும்
படர்ந்தகொடியும் வானை முட்டியே

அந்த செந்நிற ரோஜாவை பார்
குருதியின் தூரலில் குளிப்பதை
அவை வேகமாய் மலர்வதை பார்
உனக்கது தீர்ப்பிடுவதைப்பார்

அந்த கொடியால் நறுமனத்தோடு
அழகாய் நெய்யப்பட்ட
சூழ்ச்சிமிருகத்தின் பிரமாண்ட கூடு

அந்த மிருகத்தின் பற்கள் கூர்மையாய்
உன் தசைகளை கிழித்து இழுப்பதற்க்கு
உன் தேகம் எங்கும் வலியை நிரப்பும்
உன் கைகளை அது உடைத்து முறிக்கும்
உன் குருதியினை உறையவிட்டு செல்லும்
உன் வாழ்வை அது ஆதரமற்றதாய் மாற்றும்
உன் அடையாளங்களை அது அழிக்கும்

பயத்தின் கூட்டில் வசிக்காதே
சுதந்திரமாய் நட

வாழ்வை விட்டுக்கொடு மரித்துவிடு
மரணம் உனக்கு நண்பன்
அதனிடம் வெட்கப்படாதே
அண்டம் ஒலிக்க கூச்சலிடு
உன் கடைசி கண்ணீர் முடியும்வரை அழு
கடைசியாய் அதனிடம் கேள் ஏன் என்று

இறுதியாய் நீ அழுகியே மீண்டும் மண்ணுக்கே
அதுவும் தற்காலிக வசிப்பிடமாய்

வாழ்க்கையை சூழ்ச்சியை
அந்த பூமிக்கும் அடியிலிருந்து உற்றுப்பார்
அந்த ரோஜாக்களுக்கும் கொடிகளுக்கும் உரமாகு
அவைகள் உன்னை காப்பாற்றினால் காப்பாற்றும்
தற்காலிக மரணத்தில் நீ
இந்த உலக தாயின் அடிமடியில்...

சொர்க்கத்தின் தோட்டத்திலிருந்து வீழ்ந்தவள்

2009-11-08T21:56:00.000-08:00

ஒரு அடர் இருள்

நான் குளம் ஒன்றை கடக்கிறேன்
அதில் தனிமையான நிலவொளியின்
ரீங்கார நடனம்

நீர் தேக்கம் நிலவொளியை குளிர் நடுக்கமுர
அவை வலைந்தும் நெலிந்தும்

அப்போது
தூரத்தில் ஒரு தனியான அடரொளி,
மெல்ல மங்கியதாய் இருளை கவ்வியே

ஒளியை நோக்கியே நான் பயணிக்கிறேன்

தேவதைகளின் கல்லறையில்
நான் நடந்து செல்கிறேன்

ஓர் அழகான தேவதை அழுதுகொண்டு

அவளுடைய இறக்கைகள் உடைந்தும்
கிழிந்தும் காயங்களுடன்
அழுவதற்க்கும் வலுவிழந்தவளாய்

அவள் அழகில் இந்த உலகம் நிச்சயம் மயங்கும்

சொர்க்கத்தின் தோட்டத்திலிருந்து வீழ்ந்தவளாய்.

அவளுடைய ஆன்மா துளி கண்ணீருடன்
அங்கு அவளை கான இயலாதவளாய் தொலைந்தவளாய்
சிதைந்த தேகத்தை வீழ்ந்த தேகத்தை
பாரமாய் நினைத்து
ஒரு அச்சத்துடன் விட்டு சீறிப்பாய தயாராய்

சில்லென வீசும் காற்றோடு கலக்க தயாராய்
அவள் படுத்திருந்த சலவைகல்லின் வெப்பம்
அவள் மரணத்தை சற்று தாமதிக்க

அவளுக்கு உதவ நான் முயன்று தோற்கிறேன்
என்னுடைய தாமதமான பயணம்
அவளுடைய வேகமான மரணத்தை
மீட்க முயலாது வெட்கி குனிகிறேன்

குருதியின் குளத்தில் என் கால்களை நனைக்க செய்த
அவளுக்கு காலம் வெண்சலவைகல்லில் மரண நாட்களை
குறித்துவைத்து என்னை சீண்டியது

ஒரு கனமும் அசைவின்றி
தன் கண்களால் என்னை பார்க்கிறாள்

அவள் இதயம் அழும் ஓசை
மெல்ல என் செவிகளுக்குள் ஒலிக்க துவங்கியது

செங்குருதியின் குளத்தில் வெண்தாமரையாய் அவள்
மிதந்து மௌனமாய்.
நுட்பமான மென்பொருளாய்
கூர்மையான கண்களோடு அவள் வின்னை நோக்கி.

என் கண்கள் நனைந்து
குரூரமாய் என் நாபிஉடைய
என் குரல் அவள் பிரபஞ்சத்தை அடைய கத்தினேன்

அடுத்து யார், நீதான் கடவுளே,
இந்த குளம் உன்னையும்
உன் பாதங்களையும் நனைக்கும்.
இந்த குருதியின் வாசம்
உன் இந்த அண்டம் எங்கும் வீசும்
சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு உயிரையும்
இது சென்றடையும்

மௌனமாய் அவளை
என் கைகளில் தூக்கி முத்தமிட்டு,
அன்பாய் நெருக்கமாய் அனைத்து
என் உடல் வெப்பம் அவள் மரண நடுக்கத்தை
குளிர்காய செய்து
அவள் காதுகளின் ஓரமாய்
மெல்லிய குரலில்
இந்த மூர்கமான கொலைக்காக
அவன் விரைவில் பதில் சொல்லுவான் பயம் வேண்டாம் அன்பே
என்று சொன்னபோது...

சிறைக்குள்ளிருந்து விடுவியுங்கள்

2009-11-08T21:50:00.000-08:00

என் கூர்மையான
கத்திகளே என்னை
காதலியுங்கள்

என் தோலினை
கூறுபோட்டு அண்டம் ஒலிக்க
என்னை கூச்சலிட செய்யுங்கள்

ஆழமாய் பாய்ந்து
என்னை ஓலமிட்டு
விம்மி அழச்செய்யுங்கள்

என் தசைகளை
அறுத்து குருதியினை
வாரி இறைத்திடுங்கள்

இந்த பிரபஞ்ச சிறைக்குள்ளிருந்து
என்னை விடுவியுங்கள்...

பிரபஞ்சம் நோக்கி சாம்பலாய்

2009-11-08T21:02:00.000-08:00

சில வார்த்தைகளில்
என் இதயம் கிழிக்கப்பட்டது
என் வலிகளில் இருந்து
தனிமையே பிறந்தது

பொய்களுக்கு பின்னிருந்து
என் வாழ்க்கை எட்டிப்பார்கிறது
கனவுகள் சிதைந்தும் சிதைத்தும்
நம்பிக்கை கண்களிழந்து

அன்பு மங்கியதாய்
சிதையெரிக்கப்பட்டு
எப்போதும் காணாத
பிரபஞ்சம் நோக்கி சாம்பலாய்

எது முன்பு அன்போ
அது இப்போது சாம்பலாய் காற்றில்
அந்த பொய்கள்
என் கண்களின் முன்னே

தீய்ந்த தசைகளுடன்
பொய்களின் விதைகளுக்கு
நீரூற்றியே காற்றில் கலந்து
கிழிப்பதற்க்கு இன்னொரு
இதயம் தேடி...

தனிமையான அந்த சாலையில்

2009-11-08T20:18:00.000-08:00

என் சுமையான நினைவுகளை
தூக்கி தனிமையான கால்கள்
நீண்ட அந்த சாலையில்

யாருமற்று தூரத்து நீர்தேக்கமாய்
சாலையில்
புழுதியின் சுவாசம்
முதல் மழைதுளியை
நினைவுபடுத்தி
தனிமையான அந்த சாலையில்

எதற்காகவும் வருந்தாதவனாய்
இந்த கொடூர தேசத்து பிடியிலிருந்து
எங்கு அன்பு விதைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ
அங்கு செல்ல
நான் அந்த சாலையில்

சுமையின் பாரம் என் எலும்புகளை
நொறுக்கி
ஒவ்வொரு நாளும் களைப்பாய்
நிற்கிறேன் சுமையுடன்
நான் அந்த சாலையில்

உன் செவி இந்த பூமியின்
சுழற்ச்சியில் இருந்தால்
உன்னோடு
என்னை அழைத்து செல்
எங்கே விதி எழுதப்படாதோ அங்கே...

உன்னை மறப்பது

2009-11-02T02:57:00.000-08:00

உன்னை மறப்பது
என் வீட்டு கொல்லையில் எரியும்
விளக்கை அணைக்க மறந்தது போல
விடிந்தும் எரிந்தே கிடக்கும்

மீண்டும் விளக்கே
நினைவு படுத்தும்
எரிந்து கிடப்பதை...

அவள் என்றால் அப்படி எனக்கு

2009-10-24T12:58:00.001-07:00

இனிய கல்லாக
மறை பயத்துடன்
அவள் என்னை காதலித்தாள்
யாரும் அறியாமல்

பூட்டிய உணர்வுக்குள்
உருளாமல்
உறைந்த மௌனமாய்
துவக்கமும் முடிவுமின்றி
அகராதிக்குள் சிக்காமல்

அவள் இதயம் தங்கம்
அவள் மொழி இனிப்பு
என்னை குருடனாக்கிய
அழகான பேரொளி...

அன்பு மட்டுமே அனாதையாய்

2009-10-24T12:33:00.000-07:00

ஒரு பிடி சோறும்
சிறு துளி நீரும்
கிடைக்காத என் தேசம்
விலைக்கு வாங்க
அன்பு மட்டுமே பிரம்மாண்டமாய்

தோலினை ஆடையாய்
தோல்வியை தோரணமாய்
ஏங்கிய விழிகளை
முதியோர் என கூறிடும்
அன்பு மட்டுமே முதுமையாய்

தரும் கைகளின்றி
பெரும் கைகள் இன்று
பெருகி பெருகி
ஏந்திய தேசமாய் கையேந்திய தேசமாய்
அன்பு மட்டுமே அங்குமிங்குமாய்

வீட்டிற்க்குள் கடல் வந்தாலும்
வீனர் நெஞ்சுக்குள் வந்தாலும்
அலை அலையாய்
சிலை மனதாய் சிற்பமாய்
அன்பு மட்டுமே அனாதையாய்...

நான் நானாய்

2009-10-24T12:21:00.000-07:00

மெல்லிய தென்றலாய் அந்த மரத்தின்
கிளைகளின் இடைவெளியில் நுழைந்து
தேனீக்களின் இறக்கையாய் வேகமாய் சுற்றி
வயல்வெளி பூக்களாய் விதைக்காமல் வளர்ந்திடுவேன்
ஆனால் ஆழ்கடலின் அமைதியாய் இதை நிகழ்த்திடுவேன்

என்னுடைய சிரிப்பு சற்று பிரகாசமாய்
அன்பு சரியான அளவாய் இருக்கும்
என்னுடைய இந்த பயணம் குறித்து
நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்
அழுகிய திராட்சையின் வாடை என் வாழ்வில் வீசிய போதும்

உங்களுக்கான சராசரி ஆண் நான் கிடையாது
ஆடம்பரம் எனக்கு தெரியாது
அன்பும் சுயமரியாதையுமே என்னுடைய பேராசை
உன்மையாய் எப்பொழுதும் நடந்திடுவேன்

நான் நானாகவே இருக்கிறேன்
இளமையாய் கருப்பாய் அழகாய்
என் திறமையைய் முழுமையாய் காட்டுவேன்
என்னுடைய இயல்பை என்னால் மாற்ற இயலாது
அதற்காக நான் நானாய்...

வானம்..

2009-10-24T12:15:00.000-07:00

கொட்டிய மழை வீதியில் அல்ல

என் வீட்டுக்குள் தேங்கியது

என் வீட்டுக்கு கூரை வானம் !!!!

சிவப்புவிளக்கு

2009-10-24T12:10:00.000-07:00

உணர்விலா மனிதர்கள்
ஊர் முழுதும் பயணம்
ஊனமுற்ற நெஞ்சங்களின்
ஆடம்பர பவனி ஓய்வெடுக்க மின்னியது
சாலையோர சிவப்புவிளக்கு தண்ணீரும் விலைக்கு
தன்மானமும் விலைக்கு
கையில் குழந்தையும்
கண்ணில் கண்ணீரும் ஒரு கை நீட்டியபடி
நின்றாள் அவள்
யார் சொன்னது
சிவப்புவிளக்கு அபாயமென்று......

இரவில் எங்கோ ஓரிடத்தில்

2009-10-24T12:03:00.000-07:00

இரவில் எங்கோ ஓரிடத்தில்

குழந்தையின் அழுகை
பெண்மையின் விசும்பல்
பெயர்தெரியாதவரின் மரணம்
மனிதநேயத்தின் கண்ணாமூச்சி

ஆன்மாவின் அலறல்
தூரத்து மனிதர்களின் பயணம்
கனவுக்குள் தொலைந்தவர்
உண்மையின் வாழ்க்கை

தனிமையின் இருப்பிடம்
அமைதியின் மறைவிடம்
அற்புதமான ஓய்வு

எங்கே ஒளி
இரவில் எங்கோ ஓரிடத்தில்...

தரையை நோக்கி

2009-10-20T14:11:00.000-07:00

நான் நேர்மையானவன் கிடையாது
அப்படி இருக்கவும் என்னால் முடியாது
சிறையில் தவிக்கும் மூர்க்கமான ஆன்மா
நான் இப்போது வெளியில் வர போகிறேன்

இந்த இடத்தில் இனியும் வசிக்க என்னால் முடியாது
கண்ணீர் விடவும் முடியாது
என்னுள் என்னை மறைத்து வாழ என்னால் முடியாது
இப்படியே காலம் முழுவதும் கரைந்து விட முடியாது

என்னுடைய உணர்வுகளை உங்களிடம் காட்டவும்
அல்லது சொல்லவும் என்னால் முடியாது
எனக்கு உன்மைக்கும் போலிக்குமான வித்தியாசம்
தெரிந்தால் மட்டும் போதும்

நான் தொலைந்த இன்னுமொரு ஆன்மா
உங்களிடம் கிடைப்பதற்காக காத்திருக்கிறேன்
நான் உங்களுக்கு கடனாக தெரிந்தால்
உங்களை சுற்றி வருவதை நீங்கள் விரும்புவதில்லை

தரையை நோக்கி வானிலிருந்து விழும்
உயிர் உள்ள உடல் நான்
சிறிய தூரமே உள்ளது விழுவதற்கு
என்னை ஏந்துவதற்க்கு கைகளை
நான் அங்கு எதிர்பார்க்கவில்லை

என்னை பற்றிய கவலை
யாருக்கும் இங்கு இல்லை
என் நலம் கேட்பதற்க்கும்
இங்கு ஒருவரும் இல்லை...

வலி

2009-10-20T14:00:00.000-07:00

தாக்க பட்ட பறவை
வானிலிருந்து விழும்
போதும்
உண்மை பொய்யுரைக்கும்
போதும்...

வேகமான அலை கரைக்கு
வரும் போதும்
மழை மேகம் தூராமல்
செல்லும் போதும்...

காதலியின் முதற் பார்வையில்
மறைபடும் போதும்
அவளின் இதயத்தில் கோபம்
தென்படும் போதும்...

கோடையில் சூரியன் ஒளிரும்
போதும்
மாலையில் பௌர்ணமி மேகத்தில்
மறையும் போதும்...

பசித்தவனுக்கு கடைசி வாயும்
மரிப்பவனுக்கு கடைசி இரவும்
உறங்காத இரவில் அழகான மடியும்
கலங்காத என்னில் இதெல்லாம்
நிச்சயம் வலியே...

##TITLE##

1969-12-31T16:00:00.000-08:00

##CONTENT##